Zombie

« Terug naar artikel

Zombie

  • Gepubliceerd:
  • Laatst bijgewerkt:
  • Blogs van Helga

Eureka… enkele dagen vakantie. Niet elke dag met de kippen uit de veren en me doodmoe klaarmaken voor de drukke werkdag. Even de kans om op adem te komen en mezelf terug te vinden.

De laatste maanden zijn hectisch druk geweest. Thuis en op het werk. En daar moet mijn lichaam nu de gevolgen van dragen. Met enkele uurtjes slaap per nacht – een “heerlijk geschenk” van sarco – en lange werkdagen zie ik er de laatste tijd uit alsof ik net 100 keer in een draaimolen ben gekropen. Die anders kleine walletjes onder mijn ogen zijn intussen herkenbare blauwe vuilniszakken geworden. De blik in mijn ogen is doods en leeg. De fut is zelfs uit mijn haar verdwenen.

Eigenlijk hoef ik voor Halloween geen kostuum aan te trekken. Ik ben het zelf. Een schim… De zombie. De slechte versie van mezelf. Als ik vanavond aan de deuren zou aanbellen denk ik dat ik snel veel zou verzamelen. Omdat mensen gewoon absoluut die deur willen sluiten en ongerust worden van wat ze zien. Ik ben er zelf bang van wanneer ik in de spiegel kijk. Het lijkt of ik een omhulsel ben geworden maar er zelf niet meer zit.

Het is hoog tijd voor mezelf. Om te rusten. Mijn lichaam de kans te geven om bij te benen door gewoon niks te doen. Of languit in de zetel te liggen met een boek. Of een wandeling te maken langs de kustlijn en die zuivere jodiumlucht op te snuiven zodat mijn vermoeide longen eindelijk een boost krijgen.

Ik wil die zombie terug tot leven wekken. Die energieke blik van vroeger weer in de spiegel zien. Ik ben Halloween beu en wil dit kostuum kunnen uittrekken en mezelf bevrijden van die last. Ik wil eindelijk terug het gevoel hebben dat mensen naar me kijken omdat ik zo’n positieve vibe uitstraal en niet om de freak die ik geworden ben.

Mijn sarcoïdose heeft niet alleen mijn lichaam geveld maar ook mijn zelfvertrouwen ernstig ondermijnd. Elke cameralens ga ik angstvallig uit de weg, elke spiegel in een lift keer ik radicaal de rug toe.

Tijd voor wat oplapwerk! We beginnen de dag met een kappersbezoek. Nadien eens op shoppingtocht met mijn echtgenoot die ziet wat ik doormaak en me elke dag heeft bijgestaan. ’s Avonds pikken we zoonlief op na de les en vanaf morgen wordt het quality time aan zee. Enkele dagen rust, zeelucht en gewoon wat met vrienden en familie genieten. Net zoals vroeger toen de ziekte mijn lichaam nog niet had aangetast.

Geen Halloween meer voor mij.

Ik heb genoeg van spoken, schimmen, zombies. Ik wil licht, lucht en de vrijheid om eindelijk terug mezelf te zijn….

Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Delen
Dit bericht heeft 1 reactie
  1. Helga, met veel ‘plezier’ lees ik jouw blogs. Zo herkenbaar, zo vaak dat ik denk#ja,zo voel ik mij dus ook…..
    Ik ben nog maar een haar gediagnosticeerd , acute zou het zijn maar sinds juni weer zo veel pijn dat ik me nu afvraag hoe ik dit moet volhouden. Alleenstaande moeder van 3 kinderen(9,7 en 2) en ik heb momenten dat ik denk ik red het echt niet geef mij aub prednison. Er isniks actiefs in mijn lijf maar voel mij zo ziek….nu weeronderzoek naar dunne vezel neuropathie maar ik wil gewoon pijn vrij, mezelf terug….




    0



    0

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *