Zweetdruppels

« Terug naar artikel

Zweetdruppels

  • Gepubliceerd:
  • Laatst bijgewerkt:
  • Blogs van Helga

Ik voel ze… van mijn rug lopen, in mijn nek, op mijn voorhoofd tot zelfs de klamme handen zijn me helaas niet vreemd. Hoe sarcoïdose je lichaam onderhevig maakt aan zweetaanvallen is bij momenten erg vervelend en zelfs beangstigend.

Het gaat goed en de volgende seconde begin je te puffen, rood te worden en hevig te transpireren. Hatelijk gewoon. Soms is een kleine inspanning al voldoende, soms gebeurt het zelfs ’s nachts.

Zo ook de voorbije nacht. Ik had het aanvankelijk koud, ben na de intussen vertrouwde maar niet geliefde rusteloze uurtjes in slaap gesukkeld om dan tegen 03 uur wakker te worden. Drijfnat. Het leek of ik in een zwembad lag met mijn badpak aan. Helaas was de realiteit minder fraai. Mijn pyjama was kleddernat, mijn lakens ook en ik had het ijskoud. Dan maar opgestaan om mij op te frissen, een nieuwe pyjama aan te trekken en een handdoek onder me te leggen. In case of…

Wat huiver ik toch van die zweetopstoten. Je hebt ze niet in de hand maar in één klap nemen ze je lichaam over. Dag én nacht. Sarcoïdose zorgt er immers voor dat door de ontstekingen in je zenuwcellen ook daar alles wat in de soep begint te draaien. Sinds die systeemaandoening mijn lichaam in beslag heeft genomen probeer ik me zo goed en zo kwaad het kan aan te passen aan mijn “nieuwe” lichamelijke toestand. Om mijn zweetaanvallen te lijf te gaan heb ik continu een handdoekje, deodorant, parfum tot soms zelfs reservekledij op zak. Maar dan nog heb je geen enkel verweer tegen zo’n plotse aanval. Of je nek wordt drijfnat, of de pareltjes glinsteren op je aangezicht… of je wordt kletsnat wakker midden in de nacht.

Ik ben van nature iemand die erg begaan is met hygiëne. Ik heb het er dus behoorlijk moeilijk mee dat ik sinds 2,5 jaar continu moet deppen, spuiten, verversen. Het tast je eigenwaarde aan en los daarvan zorgt het ook nog eens voor een hoop extra was.

Maar helaas is dat ook een van die vele bijwerkingen die deze chronische ziekte heeft. En valt er dus niet veel aan te doen. Tenzij… inderdaad… ermee leren leven. Zoals met de pijntjes, het gebrek aan energie, de verminderde mobiliteit, de spierkrampen, …

Sarcoïdose is een ziekte die veel van je vraagt. Lichamelijk en mentaal. En daarom is het ook noodzakelijk dat ze erkend wordt zodat er eindelijk middelen worden vrijgemaakt om elk facet ervan te ontrafelen. En de kuur te vinden die de sarco-beestjes aanvalt en voor eens en voor altijd lamlegt.

Profielfoto van Helga
Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *