Blauw bloed

« Terug naar artikel

Blauw bloed

Iets meer dan 24 uur geleden is een lang gekoesterde droom van me in vervulling gegaan. Gisteren hebben mijn vrouw en ik ons nieuwe vervoersmiddel bij de dealer opgehaald: een splinternieuwe hybride auto van het, met de hybride technologie groot geworden merk Japanse innovatieve merk Toyota. Een prachtig staaltje van op de toekomst voorbereide en ecologisch verantwoorde autotechniek, samengepakt in hun nieuwste model: de C-HR Hybrid Bi-tone Premium, in de uiterst mooie kleurencombinatie Hydro blue metallic met een Cosmic black metallic dak. Een ‘koninklijke’ uitstraling dus!

C-HR staat voor Coupé – High Rider, een kruising tussen een SUV en hatchback. Voorzien van de uiterst betrouwbare, zuinige en half elektrische aandrijflijn uit de (sorry mensen, foeilelijke) Prius. Deze auto was de voorvader van alle hybriden, maar ook de grondlegger van de “Power Regeneration Engine”. Een hybride met zowel een benzine- als een elektrische motor, maar zonder de noodzaak deze aan het stopcontact te hangen om bij te laden. Dit stukje verfijnde techniek maakt het mogelijk om de aandrijfaccu op te laden door de energie die vrijkomt zodra je de auto afremt (gas loslaten of remmen) om te zetten in laadstroom.

Gratis rijden dus? Nou nee, maar wel erg goedkoop! Terwijl de aanschafprijs eigenlijk best wel meevalt, vooral als je er meer dan 10% vanaf kunt kletsen. Hij is maar ietsje duurder in wegenbelasting en verzekering dan onze vorige (Suzuki Vitara), maar het brandstof verbruik is bijna de helft minder! Niet alleen beter voor de portemonnee, maar zeker ook voor het milieu… Win-win situatie dus. Je kunt er zelfs een flink aantal kilometers volledig elektrisch, dus geruisloos en zonder enige uitstoot meet rijden.

Wij zijn er zeer blij mee; hier hopen we de komende jaren mee vooruit te kunnen. De auto heeft een hoge instap en zitpositie, een flinke kofferbak waar mijn rolstoel met gemak inpast, en alle mogelijke elektronische snufjes en hulpmiddeltjes aan boord die mijn leven heel wat aangenamer laten verlopen tijdens mijn vele autoritten naar alle uithoeken van het land. Van filerijden via automatisch tussen de lijntjes sturen tot aan automatisch in- en uitparkeren; dat ding kan echt alles. Hoe fijn kan het toch zijn om zoiets te mogen besturen…

Zelfs het met enige millimeters inkorten van mijn linker duim kan de pret niet drukken. Tijdens het uitoefenen van mijn dagelijkse hobby (koken) was ik een ui aan het snijden met een scherp groentemes. Het allerlaatste stukje ui schoot van de plank, en ik wilde dat weer pakken maar vergat even het mes in mijn rechterhand. Die vergeetachtigheid… Een bekend, berucht en vervloekt bijproduct van sarcoïdose zoals je in vele blogs, niet alleen van mijn hand maar ook van medepatiënten kunt lezen.

Gelukkig viel het mee. Een plakje van 10x6mm en 2mm dik van het topje van mijn linker duim bleek te zijn verdwenen. Flink pleisterwerk dus, en maar hopen dat ik er niet al te veel last van ga krijgen. Het bloedde in ieder geval goed, dus de rommel zal er wel uit zijn.

Hallo, hier schrijft Rob van Jaarsveld (1960), sinds kort 100% arbeidsongeschikt door neurosarcoïdose. Bij toeval werd in 2015 sarcoïdose in de longen geconstateerd; in mijn blogs lees je hoe en wat. Ik kwam na de diagnose als eerste bij de SBN terecht; ik heb mij geen moment bedacht en mij als vrijwilliger aangemeld om iets voor mijn mede-patiënten te kunnen doen. Ik doe nu met een aantal medevrijwilligers het (vooral technisch) beheer van deze website, het forum, de social media en naast het bloggen ook redactiewerk voor de Sarcoscoop. Ik hoop dat mijn verhalen (ook te lezen op www.vonjot.nl) anderen kunnen inspireren om het allemaal een keer lekker van zich af te kunnen schrijven. Hoe dan ook: ondanks alles blijf ik positief, en zal mijn lichaam niet laten winnen van mijn geest!

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *