Een goede afloop…

« Terug naar artikel

Een goede afloop…

Nog even terugkomend op mijn blog over de WMO van een poosje geleden (/2017/01/05/wmo-zegen-of-vloek/). Ik was behoorlijk scherp in mijn bewoordingen (want ik was knap pissig toen), en dat was naar mijn mening ook terecht. Het lijkt wel of iemand binnen onze gemeente het hele verhaal heeft gelezen, want…

Vorige week een mailtje gestuurd naar de gemeente t.a.v. de WMO-afdeling waarom ik maar niets hoorde van de aanvraag voor de elektrische rolstoel, en ook al geen bericht had gekregen hoe het advies van de keuringsarts was uitgevallen. Wel, nog steeds niets… Dus deze week nogmaals een mailtje naar deze mensen gestuurd.

Intussen… Vanmiddag kreeg ik ineens een telefoontje van mijn behandelend arts (stond volgende week pas op de planning, dus wel even schrikken!). Maar ze had tijd, en heeft gewoon maar geprobeerd me alvast te bellen. Lang verhaal kort: Het wordt niet veel beter nu; de bot- en gewrichtspijn indicatie komt overeen met het sterk wisselende bloedbeeld dat de activiteit van de sarcoïdose aangeeft. (sIL-2r te hoog, vitamine D te laag). en dat in een op-en-neer klapperend patroon. Gelukkig zijn de overige bloedwaardes niet verkeerd, een meevallertje in dit hele verhaal. Dus: Prednisolon helaas toch maar weer omhoog naar 5mg/dag, want de MTX doet (nog) niet wat ze had verwacht en gehoopt. Voorzichtig kwam de term “TNF-α blokkers” over haar lippen als dit niet gauw verandert. Eerst maar weer eens een aantal weken kijken of dit in ieder geval de pijn wat kan verminderen. Tja…

Bovenstaande deed me onmiddelijk besluiten niet meer te wachten, en de gemeente te bellen, omdat de situatie niet op korte termijn gaat verbeteren en ik toch (onafhankelijk) verder moet kunnen. De dame uitgelegd dat het nogal dringend begon te worden qua aanvraag, en dat ik toch echt antwoorden moet hebben omdat ik anders mijn medische en sociale verplichtingen niet meer na kan komen zonder constante hulp van buitenaf. Nou, dat begreep zeheel goed, en heeft de betreffende afdeling direct ingelicht. Afwachten maar weer… dacht ik! Binnen een 10 minuten kreeg ik dezelfde WMO-man aan de telefoon die mijn aanvraag destijds in behandeling heeft genomen. Alweer lang verhaal kort: hij was erg verbaasd dat ik nog niets van de keuringsarts had gehoord. Na mijn verhaal kort te hebben aangehoord ging hij direct de keuringsarts bellen, en zou daarna weer contact met mij opnemen.

Nog geen halfuur later belde hij terug. Hij had toevallig de juiste arts aan de lijn gehad, die schromelijk moest toegeven dat hij nog helemaal geen rapport had opgemaakt, laat staan advies uitgebracht. Telefonisch gaf deze echter aan positief te zullen adviseren, want de noodzaak was helemaal duidelijk. Met excuses (duh) aan de WMO-ambtenaar… Deze heeft mij direct telefonisch toegezegd een PGB toe te wijzen, inclusief de onderhouds- en verzekeringskosten voor de door mij beoogde stoel. Tjonge jonge, ik wist niet wat me overkwam…

De telefoon nog warm van het laatste gesprek direct de leverancier gebeld; stoel besteld en afspraak voor levering gemaakt (jaja, morgen of maandag al!). Weer een paar minuten later de bevestiging via mail van de WMO-ambtenaar wat we hebben afgesproken, gevolgd door weer een email van de leverancier met factuur en serienummer van de bestelde rolstoel. Pfffff… Regeldagje pur sang! Tenslotte weer een WMO-mailtje, ditmaal met het verzoek de factuur en mijn bankgegevens door te sturen, zodat de financiën kunnen worden geregeld. Termijn? Nou, nog niet helemaal duidelijk, maar heb ik over 4 weken nog geen gemeentelijke beschikking en/of geld moet ik hem maar even benaderen… Dan gaat hij het weer voor me regelen. Nou, dat komt goed gezien zijn doortastend optreden tot nu toe!

Dus: het kan echt wel! Maar, zoals gewoonlijk begint de molen pas echt te draaien zodra je zelf aan de bedieningsknoppen draait! Of het nu gaat om onderzoeken, voorzieningen of een simpel antwoordje; je moet OVERAL zelf achteraan om te bereiken wat je voor ogen hebt. Laat dit (alweer) een wijze les zijn voor iedereen die aan het wachten is op iets… DOE IETS!!! Des te groter is dan de voldoening als je het uiteindelijk toch voor elkaar krijgt. Enige nadeel: het kost het allerlaatste restje energie voor die dag. Ik had nog net genoeg over voor dit verhaal, want zo ben ik dan ook wel weer. Ere wie ere toekomt: grote pluim voor de betreffende WMO-ambtenaar bij de gemeente Gemert-Bakel!

Profielfoto van Rob van Jaarsveld
Hallo, hier schrijft Rob van Jaarsveld (1960), sinds kort 100% arbeidsongeschikt door neurosarcoïdose. Bij toeval werd in 2015 sarcoïdose in de longen geconstateerd; in mijn blogs lees je hoe en wat. Ik kwam na de diagnose als eerste bij de SBN terecht; ik heb mij geen moment bedacht en mij als vrijwilliger aangemeld om iets voor mijn mede-patiënten te kunnen doen. Ik doe nu met een aantal medevrijwilligers het (vooral technisch) beheer van deze website, het forum, de social media en naast het bloggen ook redactiewerk voor de Sarcoscoop. Ik hoop dat mijn verhalen (ook te lezen op www.vonjot.nl) anderen kunnen inspireren om het allemaal een keer lekker van zich af te kunnen schrijven. Hoe dan ook: ondanks alles blijf ik positief, en zal mijn lichaam niet laten winnen van mijn geest!

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *