Fitbit… Hoe werkt dat ding?

« Terug naar artikel

Fitbit… Hoe werkt dat ding?

Mij word de laatste tijd vaak gevraagd wat ik voor leuk horloge om heb. Dat mintgroene, hippe bandje om afwisselend mijn linker- of rechterpols, maar net hoe ik me voel. Ik moet dan altijd al beginnen met uit te leggen dat het maar voor een deel een horloge is; ja, tijd en datum kun je gewoon aflezen, maar daarnaast kan-ie nog veel meer. Dus hieronder een beknopte uitleg wat het ding doet en kan…

Ik heb het hier over een FitBit Charge, datzelfde apparaatje waar ik het al in een eerder blog over heb gehad (Virtuele Fysiotherapie van 6 december 2016). Eigenlijk een sport- en fitnesstracker, maar in mijn geval (en met mij nog ongeveer 90 andere sarcoïdosepatiënten) voor een heel ander doel ingezet. Dit apparaatje is niet alleen aan de eigen software gekoppeld, maar ook aan een speciale app die op je smartphone draait. De gegevens van deze app worden naar een speciale server gestuurd, die door een beperkt aantal mensen kan worden benaderd; in dit geval door de fysiotherapeuten van de ILD Care Foundation.

Dit programma was oorspronkelijk het promotieproject van (inmiddels Dr.) Bert Strookappe, een in sarcoïdose gespecialiseerd fysiotherapeut in Ede (Gelderse Vallei ziekenhuis). Vanwege het grote enthousiasme onder de geselecteerde deelnemers aan dit project is besloten dit project nog verder voort te zetten, ondanks de recente promotie van Bert waardoor het project eigenlijk was afgerond.

Dat gezegd hebbende: wat doet dat ding, en hoe werkt het? Eigenlijk heel simpel. Het apparaat meet activiteit, of juist het ontbreken daarvan. Daarnaast is een stappenteller ingebouwd. Het meetprincipe berust op het principe van de weerkaatsing van licht. Aan de onderzijde zitten twee felle, groene LED-lampjes, die honderden keren per seconde door je huid heen flitsen. Een lichtsensor ontvangt het weerkaatste licht, en geeft dit door aan de ingebouwde computer (ongelooflijk toch, alles in een kastje ter grootte van de top van je duim?).

Die weerkaatsing komt vanuit het bloed dat door de bloedvaten stroomt. De rode bloedlichaampjes nemen groen licht op; hoe meer rode bloedlichaampjes door de lichtstraaltjes heen gaan, hoe minder weerkaatsing van dat groene licht (en natuurlijk: hoe meer bloed, hoe meer hartslagen). Met een slimme berekening calculeert de chip dan de hoeveelheid bloed die per puls passeert, en door de schommelingen in de weerkaatsingen wordt de hartslag berekend. En dat is best wel secuur kan ik je vertellen!

Maar er kan meer! Door bovenstaande calculaties te voorzien van meer parameters kan worden ingeschat of er sprake is van hoge inspanning (slagaders ver open, dus veel bloed op hogere snelheid), of juist rust (slagaders meer samengetrokken, lagere hartslag, bijvoorbeeld bij slaap). Ik zeg expres ingeschat, want een exacte wetenschap is het natuurlijk niet. Daarvoor heb je meer meetpunten nodig, zoals zweetproductie, bloeddruk, ademhaling etc. Maar het is een leuke indicatie, die ook nog eens de werkelijkheid aardig benaderd.

Wat heb je er dan aan? Nou, op basis van de uitkomsten kan de fysiotherapeut met een speciaal programma zien hoe je activiteit is (geweest); of je voldoende rust (slaap) hebt gehad, en of je genoeg stappen hebt gemaakt om een verantwoord bewegingspatroon te volgen. Allemaal zaken die je zelf ook kunt zien in de bijgeleverde FitBit app, en natuurlijk ook in de ILD Care app. Voor mij is het belangrijkste instrument het schermpje dat aangeeft hoeveel, en vooral hoelang achter elkaar ik heb geslapen. Daar kan ik dan een inschatting mee maken hoe ik de dag ga invullen. Bijzonder nuttig, en nog leerzaam ook!

Een nadeeltje: de werking is meer of juist minder nauwkeurig bij bepaalde omgevings- en temperatuurfactoren (je bloedstroom in de huid neemt toe naarmate het warmer wordt, en weer af als het afkoelt). Je kunt er dus geen echte conclusies aan verbinden, maar het is beslist méér dan een leuk hebbedingetje. Voor iedereen die zuinig met de eigen energie moet omspringen, zoals nagenoeg alle sarcoïdosepatiënten, zou ik bijna zeggen: een must!

Profielfoto van Rob van Jaarsveld
Hallo, hier schrijft Rob van Jaarsveld (1960), sinds kort 100% arbeidsongeschikt door neurosarcoïdose. Bij toeval werd in 2015 sarcoïdose in de longen geconstateerd; in mijn blogs lees je hoe en wat. Ik kwam na de diagnose als eerste bij de SBN terecht; ik heb mij geen moment bedacht en mij als vrijwilliger aangemeld om iets voor mijn mede-patiënten te kunnen doen. Ik doe nu met een aantal medevrijwilligers het (vooral technisch) beheer van deze website, het forum, de social media en naast het bloggen ook redactiewerk voor de Sarcoscoop. Ik hoop dat mijn verhalen (ook te lezen op www.vonjot.nl) anderen kunnen inspireren om het allemaal een keer lekker van zich af te kunnen schrijven. Hoe dan ook: ondanks alles blijf ik positief, en zal mijn lichaam niet laten winnen van mijn geest!

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *