skip to Main Content

Het loopt nog steeds

« Terug naar artikel

Het loopt nog steeds

Het werkt nog steeds. Ruim twee weken geleden ben ik begonnen met mijzelf te trainen om mezelf zoveel mogelijk zonder mijn bijna onafscheidelijke wandelstok voort te bewegen. Het gaf wat “aanloop” problemen, maar al na een paar dagen ging het al heel wat beter. Mijn zelfvertrouwen begon langzaam te groeien; maar het was, en is niet makkelijk. Niet zo vreemd als je je realiseert dat ik op de kop af vier jaar geleden ben begonnen met het gebruik van die stok; je bent er maar zo aan gewend en durft niet meer zonder (denk je).

Nadelen

Er zit ook hier wel weer een aantal nadelen aan. Zoals de dagelijkse portie spierpijn, omdat ik mezelf nu in balans moet proberen te houden, zonder de mogelijkheid steun te vinden bij mijn trouwe hulpmiddel. Maar goed, dat helpt allemaal wel om de boel in beweging te houden, en ik heb altijd geleerd dat je pas een goede workout hebt gedaan als je spierpijn hebt.

Een volgend dingetje is de periode in het jaar. Sinds de stijging van de temperatuur richting voorjaar steeds eerder en heviger plaatsvindt, is het wel erg warm aan de voeten met van die geweldige “verbandschoenen” aan. Gevoerd met een laag wol, rubberen zool en een strak geweven schoen met de nodige klittenbandsluitingen. Helaas is dit schoeisel het enige, voor mij acceptabele dat ik gebruiken kan. Want de EVO (voetsteun) moet er makkelijk inpassen, en daardoor is de schoen lekker breed. Dat staat veel steviger, dus het struikelrisico is al een heel stuk kleiner.

Aftellen

Intussen tel ik de dagen af naar de datum dat de plastisch chirurg mijn hand gaat bewerken om me van mijn trigger finger af te helpen; die begint toch wel heel vervelend te worden. Ik laat steeds meer uit mijn handen vallen (tussen de vingers glippen), en regelmatig krijg ik de vinger niet meer rechtgebogen. Los van de stevige pijn is het vooral erg lastig!

Maar… Wat dan wel weer fijn is dat ik ook aan het aftellen ben naar het moment dat onze nieuwe auto wordt afgeleverd. Niet meer in dagen, maar al in uren. 128 om precies te zijn op het moment dat ik dit schrijf (het is 28 april, 04:00 uur, weer eens een onmogelijk tijdstip). Vrijdag 3 mei is het eindelijk zover. Vier en een halve maand wachten is lang, maar ik weet nu al zeker dat het de moeite meer dan waard gaat zijn. Nagenoeg alle recensies en testen zijn bijzonder positief; zelfs de grootste criticasters en azijnpissers hebben alleen maar subjectieve zeikpuntjes kunnen ontdekken.

Klussen

Gedurende de afgelopen drie weken heb ik me weer eens flink kunnen bezighouden met mijn andere hobby: het bouwen en beheren van websites. De veteranenclub waar ik lid van ben had dringend behoefte aan een webmaster. Men had mij gevraagd een blik op de bestaande site te werpen en mijn mening daarover te geven. Lang verhaal kort: ik vond het niet slecht, maar zeker niet goed genoeg. Te lastig in het beheer, te slecht leesbaar vanwege de gebruikte kleuren en typografie.

Eind van het liedje is redelijk voorspelbaar: ik heb een nieuwe site ontwikkeld op basis van de inhoud van de bestaande, en het beheer op mij genomen. Maar dan wel volgens de laatste regelen der kunst qua beveiliging, design en techniek. Want ook dat was niet bijster goed; ik heb een beter passend pakket kunnen regelen zodat de technische ondersteuning in ieder geval goed geregeld is. Want ik ben niet altijd even beschikbaar in voorkomend geval.

Samenvattend kan ik stellen dat het allemaal zo slecht nog niet is. Ja, mijn lijf protesteert, kraakt en knarst in alle voegen, maar de geest is helder en de wil is sterk. Ik kijk redelijk tevreden terug op een paar vruchtbare weken. Het geleverde werk is bijzonder positief ontvangen, en geeft mij weer het gevoel dat ik nog lang niet afgeschreven ben. Het doet me heel veel plezier om zoiets voor zo’n club te kunnen (en mogen) doen, want waarom zou ik die kennis en ervaring voor mezelf houden? Het gevoel tenslotte dat ik mijn lijf kan afdwingen om te doen wat ik wil geeft me het vertrouwen dat ik al heel lang niet meer heb gehad. En daar ga ik dankbaar gebruik van maken.

Rob van Jaarsveld

Hallo, hier schrijft Rob van Jaarsveld (1960), sinds kort 100% arbeidsongeschikt door neurosarcoïdose. Bij toeval werd in 2015 sarcoïdose in de longen geconstateerd; in mijn blogs lees je hoe en wat. Ik kwam na de diagnose als eerste bij de SBN terecht; ik heb mij geen moment bedacht en mij als vrijwilliger aangemeld om iets voor mijn mede-patiënten te kunnen doen. Ik doe nu met een aantal medevrijwilligers het (vooral technisch) beheer van deze website, het forum, de social media en naast het bloggen ook redactiewerk voor de Sarcoscoop. Ik hoop dat mijn verhalen (ook te lezen op www.vonjot.nl) anderen kunnen inspireren om het allemaal een keer lekker van zich af te kunnen schrijven. Hoe dan ook: ondanks alles blijf ik positief, en zal mijn lichaam niet laten winnen van mijn geest!

Lees alle blogs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top