Lentekriebels

« Terug naar artikel

Lentekriebels

30 maart 2017, 23 graden Celsius in zuid-oost Brabant. De zon schijnt volop door de groene kruinen van de palmbomen; zij genieten er zichtbaar van. De kleur begint in de zomerstand te komen, de nieuwe speren dienen zich aan, veelvuldig en gezond.

Wat is het een prachtige tijd; alles lijkt letterlijk op te bloeien en met elkaar te wedijveren wie het eerst tot volle bloei gaat komen. Daar zou je toch voor de volle 100% van moeten kunnen genieten? Moeder natuur die zich in volle glorie van haar sterkste kant laat zien: opnieuw beginnen, herstellen van dat wat is vergaan of verwelkt om weer een nieuw seizoen te kunnen beginnen.

Tja… Komt-ie weer met zijn gezeur. Ik hou echt van deze tijd; kan nooit wachten tot ik mezelf lekker onder die palmbomen in een luie ligstoel in het zonnetje mag gaan koesteren. Maar sinds dat gerommel in mijn lijf en de behandelingen die daarop volgden moet ik ernstig rekening houden met het innemen van direct zonlicht. Heel vervelend, maar ach, daarvoor leveren die mooie palmen voldoende schaduw.

Het zijn dan ook niet die exotische wondertjes van de natuur die het “against all odds” prima doen in ons grillige klimaat die mijn genieten op een lager pitje draaien. Nee, het zijn de oerhollandse en doodsaaie berken, die begonnen zijn met het verspreiden van dat jaarlijks terugkerende gele poedertje wat de auto’s en tuinmeubelen dat vaalgele, stoffige uiterlijk geven waar niemand op zit te wachten.

Maar erger nog, datzelfde gele stofje doet mijn luchtpijp kriebelen, mijn ogen tranen en de benauwdheid toenemen. Benauwdheid, waar wij als (pulmonale) sarcopatiënten toch al zo onder lijden. En mijn vrouw gaat het al niet veel beter af: geen sarco, maar wel hooikoorts. Dus ook snotteren, niezen tot de tranen over de wangen stromen waardoor ik me ook niet vrolijker ga voelen.

Misschien is het jaloezie. Jaloers op al het groen dat kennelijk wel in staat is om alles wat niet goed is te vervangen voor iets nieuws, jaloers op alle bedrijvigheid om me heen van de vogels die druk zijn met het bouwen van een nieuw onderkomen. Of gewoon het besef dat het voorjaar voor mij, en velen met mij, geen nieuw begin is; wat stuk is blijft stuk en wat verrot is wordt niet vervangen.

Met andere woorden: behalve de temperatuur verandert er voor ons niet bijster veel. De tijd verstrijkt in hetzelfde tempo; de dagen, weken en maanden wisselen elkaar af zonder veel verandering teweeg te brengen. Niet dat er niets gebeurt, nee, gezien de hoeveelheid proza die ik inmiddels heb geproduceerd is er veel te doen geweest. Maar verandering, laat staan verbetering? Nou nee…

En daar hebben we nog veel in te halen op moeder natuur. Misschien denken we er teveel over na, misschien proberen we wel te goed ons best te doen, misschien ???

Ik zou een rups willen zijn. Gewoon jezelf helemaal volstampen , zoveel vreten als je maar kunt, om daarna rustig  een beetje rond te hangen in een lekker zacht hangmatje, en er vervolgens als een supermodel weer uit te kruipen. Niets meer stuk, geen mankementen. Alleen maar pure schoonheid en rust….

Zucht…

Hallo, hier schrijft Rob van Jaarsveld (1960), sinds kort 100% arbeidsongeschikt door neurosarcoïdose. Bij toeval werd in 2015 sarcoïdose in de longen geconstateerd; in mijn blogs lees je hoe en wat. Ik kwam na de diagnose als eerste bij de SBN terecht; ik heb mij geen moment bedacht en mij als vrijwilliger aangemeld om iets voor mijn mede-patiënten te kunnen doen. Ik doe nu met een aantal medevrijwilligers het (vooral technisch) beheer van deze website, het forum, de social media en naast het bloggen ook redactiewerk voor de Sarcoscoop. Ik hoop dat mijn verhalen (ook te lezen op www.vonjot.nl) anderen kunnen inspireren om het allemaal een keer lekker van zich af te kunnen schrijven. Hoe dan ook: ondanks alles blijf ik positief, en zal mijn lichaam niet laten winnen van mijn geest!

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *