skip to Main Content

Loos alarm

« Terug naar artikel

Loos alarm

Het zal je maar gebeuren: je ergste nachtmerrie die uitkomt. Dat gevoel had ik afgelopen nacht toen we, vlak voordat we naar bed gingen, werden opgeschrikt door een schril gejank, wat na 5 seconden weer verstomde.

De locatie: het Fletcher Hotel in Nieuwegein. We hadden daar een kamer geboekt omdat ik al vroeg in het St Antonius ziekenhuis moest aantreden voor mijn 4-wekelijks Inflectra infuus. En in deze tijd van het jaar weet je het maar nooit met het Nederlandse weer, dus maar het zekere voor het onzekere genomen. Het idee was goed, maar helaas verliep het niet geheel zoals we het gepland hadden…

Om te beginnen was het vinden van een geschikte parkeerplaats in de krappe catacomben van de parkeergarage onder het hotel al een uitdaging op zich; we hebben niet de kleinste auto, en de draaicirkel helpt ook niet echt daar. Toen dat uiteindelijk gelukt was konden we inchecken, en daar begon het doemscenario zich al te ontvouwen. 4e hotellaag, dus in de praktijk de 5e verdieping, want er zit daar nog een business-laag met vergaderruimtes tussen. Gelukkig zijn er wel liften beschikbaar, dus het zou geen probleem moeten zijn.

Totdat dat irritante, snerpende en alles doordringende geluid terug bleef komen. De receptie gebeld: geen gehoor… Niet OK dus! Letterlijk de stoute schoenen maar aangetrokken, en op de gang gaan kijken wat er aan de hand kon zijn. Brandalarm! Diverse kamerdeuren vlogen open; mensen keken elkaar verdwaasd aan, niet wetende wat te doen. Wij hebben onze handtas gepakt, en zijn direct naar de liften gelopen, want bij brandalarm moet je wel evacueren, zo hoort dat. Maar ja, als zo’n alarm afgaat werken de liften natuurlijk niet!

En dan begint deel 2 van de nachtmerrie pas goed: de gevreesde trappen naar beneden… Mijn laatste ervaring met een trap naar beneden was een traumatische; een kleine 2 jaar geleden ging ik via de snelste weg immers naar beneden, dus zonder gebruik te maken van de traptreden zelf. En dat was niet zo’n fijne ervaring; dat kostte me een gebroken sleutelbeen en een fikse hersenschudding met de bijbehorende ziekenhuisopnames en operatie. En natuurlijk een enorme deuk in mijn ego, met blijvende angst voor trappen!

Maar een mens moet toch wat; daar blijven hangen was geen optie. En dan komt de adrenaline in beeld; spontaan kun je veel meer dan je denkt! Het waren 12 trappen, en zo’n 15 onvergetelijke, nachtelijke minuten. Deze keer heb ik geen treden gemist (hoewel het 2x bijna misging), dus veilig, maar wel helemaal naar de knoppen beneden aangekomen, met trillende ledematen, overbelaste spieren en een hartslag die niet gezond was.

Om alleen maar te moeten horen dat er niets aan de hand was… Ergens was er een storing in het systeem, waarschijnlijk veroorzaakt door stoomvorming van te hete douches met de badkamerdeur open. Zucht… Dus eerst maar even bijgekomen, want ik kon letterlijk geen stap meer zetten. Toen de adrenaline eindelijk was uitgewerkt de (inmiddels weer werkende) lift naar boven genomen, en nog zeker een uur wakker gelegen voordat de slaap wilde komen.

Een ervaring rijker, maar hopelijk voor de laatste keer zoiets meegemaakt. Zoals een wijze dame uit Zwolle eerder vandaag al aanhaalde: “lessons learned”, dus een volgende keer toch maar eens vooraf een kamer op de begane grond proberen te regelen… Ook hier moet je als chronisch zieke en zelfs deels invalide mens ook al rekening mee gaan houden. De beperkingen stapelen zich stiekem toch op; dit verzin je toch niet zonder het ooit meegemaakt te moeten hebben!

Hallo, hier schrijft Rob van Jaarsveld (1960), sinds kort 100% arbeidsongeschikt door neurosarcoïdose. Bij toeval werd in 2015 sarcoïdose in de longen geconstateerd; in mijn blogs lees je hoe en wat. Ik kwam na de diagnose als eerste bij de SBN terecht; ik heb mij geen moment bedacht en mij als vrijwilliger aangemeld om iets voor mijn mede-patiënten te kunnen doen. Ik doe nu met een aantal medevrijwilligers het (vooral technisch) beheer van deze website, het forum, de social media en naast het bloggen ook redactiewerk voor de Sarcoscoop. Ik hoop dat mijn verhalen (ook te lezen op www.vonjot.nl) anderen kunnen inspireren om het allemaal een keer lekker van zich af te kunnen schrijven. Hoe dan ook: ondanks alles blijf ik positief, en zal mijn lichaam niet laten winnen van mijn geest!

Lees alle blogs

Delen
Dit bericht heeft 1 reactie
  1. De trap nemen zonder de treden te gebruiken is iets wat bij mij ook regelmatig gebeurd. Erg pijnlijk, helaas.
    Gelukkig was het vals alarm en was er niet iets dramatisch gebeurd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Back To Top