skip to Main Content

Mag ik even afrekenen?

« Terug naar artikel

Mag ik even afrekenen?

Het is toch wat… Zo’n twee weken geleden had ik een heel verhaal over vakantiewerk, de hitte, maar vooral de voldoening als er weer eens iets was gelukt. Nu zit ik hier op dezelfde plek, door het raam naar buiten kijkend naar het resultaat van deze noeste arbeid. Omdat het nu zo’n 20 graden kouder is dan toen, en heel wat vochtiger is het helaas even niet zo fijn om de buitenruimte te gebruiken, maar dat komt wel weer.

Inmiddels heeft het ook alweer zo’n 40mm geregend gedurende de afgelopen dagen, na bijna twee en een halve maand van droogte en hitte. Hoewel die warmte mijn persoonlijke voorkeur geniet is dit ook wel weer eens lekker, en uiteraard heel goed voor de groene tuinbewoners.

Ondertussen heeft het afbouwen van de Prednisolon wat irritante bijverschijnselen veroorzaakt: de vervelende ‘kiespijn in de botten’ komt bij tijd en wijle weer eens om de hoek kijken. Ik had gehoopt hiervan te zijn verlost nu de ontstekingen onder controle zijn; ik hoop nu dan maar dat het ontwenningsverschijnselen zijn die dus vanzelf weer verdwijnen.

De inspanningen van de laatste tijd zijn helaas ook wat teveel van het goede geweest. Na twee weken van relatieve rust en ontspanning ben ik nog verre van hersteld van de werkzaamheden onder de tropische omstandigheden. Ondanks dat ik me op dat moment best wel goed voelde blijkt nu dat ik, zoals gewoonlijk, weer veel te ver over mijn grenzen ben gegaan en (onbewust!) mijn laatste reserves heb aangesproken. En dat heeft nu best wel verstrekkende gevolgen; mijn onderstel weigert regelmatig dienst, de zenuwpijnen nemen soms ondraaglijke vormen aan wat er voor zorgt dat het slapen een drama wordt en de spierkracht laat me niet zelden zodanig in de steek dat ik gewoon door mijn hoeven zak. Not good!

Ik hoop maar dat ik niet té ver ben gegaan, dat ik geen onherstelbare schade heb aangericht in mijn toch al zo fragiele zenuw- en spierstelsel. Volgende week ga ik immers het nieuwe onderzoekstraject in Amsterdam in om te laten kijken of er toch niet wat winst te behalen valt op het neurologisch vlak, dus hoop ik maar dat ik de boel niet heb verergerd.

De opmerking “Gewoon doen, en kijken waar het schip strandt…” waar ik de vorige blog mee afsloot was dus niet het beste advies. Ik ondervind nu aan den lijve dat, wanneer het schip echt strandt de rekening voor het weer vlot trekken wel eens erg hoog kan uitvallen… We gaan het zien de komende tijd. Voorlopig houd ik me dus maar een beetje rustig, en zal me niet meer aan mijn reserves vergrijpen.

Rob van Jaarsveld

Hallo, hier schrijft Rob van Jaarsveld (1960), sinds kort 100% arbeidsongeschikt door neurosarcoïdose. Bij toeval werd in 2015 sarcoïdose in de longen geconstateerd; in mijn blogs lees je hoe en wat. Ik kwam na de diagnose als eerste bij de SBN terecht; ik heb mij geen moment bedacht en mij als vrijwilliger aangemeld om iets voor mijn mede-patiënten te kunnen doen. Ik doe nu met een aantal medevrijwilligers het (vooral technisch) beheer van deze website, het forum, de social media en naast het bloggen ook redactiewerk voor de Sarcoscoop. Ik hoop dat mijn verhalen (ook te lezen op www.vonjot.nl) anderen kunnen inspireren om het allemaal een keer lekker van zich af te kunnen schrijven. Hoe dan ook: ondanks alles blijf ik positief, en zal mijn lichaam niet laten winnen van mijn geest!

Lees alle blogs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top