Net als in de film…

« Terug naar artikel

Net als in de film…

Kerstmis. Een periode van…

Tja, van wat eigenlijk? Voor iedereen heeft deze tijd van het jaar een verschillende lading. Religie, overtuiging, beleving, bezinning, noem het maar op.  Wel een tijd om, hoe positief je ook in het leven staat en alleen maar vooruit wilt kijken, eens terug te kijken hoe het nu echt allemaal is gegaan; wat is de basis geweest van je huidige toestand en situatie?

Nou, voor mij is het terugkijken van het afgelopen jaar als het kijken naar een film over het leven van iemand anders; een film uit het B-segment van een onbekend regisseur met hoofdrolspelers uit een voor mij onbekend deel van de wereld. Want wat er in zo’n jaar allemaal met één persoon kan gebeuren is eigenlijk niet te bevatten, en kan eigenlijk alleen maar zo in een film worden samengevat en gemonteerd. Noem het fictie, fantasie, drama, whatever…

Ik heb dan niet alleen de negatieve, maar ook de positieve dingen de revue laten passeren. Ik heb verloren en gewonnen, ben dingen kwijtgeraakt en heb ook weer zaken teruggevonden. Wat de rode draad is geweest: hoop en vrees gebroederlijk, hand in hand naast elkaar, het hele jaar door. Hoop op verbetering en misschien wel herstel van het kapotte lichaam, en terugkeer in de maatschappelijke positie waarvoor ik zoveel jaren heb gewerkt, nee, gevochten. Maar ook vrees dat dit allemaal één grote illusie is, vrees dat het juist niét beter wordt, vrees dat ik een punt moet zetten achter alles dat me mijn hele leven lang heeft gemotiveerd om alleen maar verder en méér te willen. Vrees dat het hier ophoudt…

Niets van dat alles.

Weet je, hoop en vrees compenseren elkaar niet. Want ik ben en blijf positief, dus angst en vrees zijn voor mij eigenlijk aleen maar kreten op papier, en niet meer dan spannende scenes uit de film. Voor mij is hoop iets tastbaars, iets dat ik daadwerkelijk kan voelen. “Hoop doet leven” zegt men wel eens, maar hoop doet méér! Hopen op een goed lot uit de loterij, tja, dat is eigenlijk valse hoop en tegen beter weten in. Maar hopen dat ik morgen die ene stap méér kan doen, me minder rot voel na die injectie of minder pijn heb, dat zijn dingen die realistisch en haalbaar zijn.

En dan kan ik alleen maar dankbaar zijn voor alles wat mij het afgelopen jaar heeft geholpen om een positief scenario aan die film te geven. Mijn partner, steevast aan mijn zijde. Mijn familie, vol begrip en energie. Een team van medici dat mij niet als een patiëntnummer, maar als mens heeft behandeld. Een werkgever die snapt hoe het in elkaar steekt. Noem maar op, zoveel positiviteit in één jaar? Yes, het kán!

De boodschap achter dit verhaal? Ik heb geleerd om te gaan met hetgeen mij, nee, ONS is overkomen. Ervoor te zorgen dat de negatieve dingen op mijn pad altijd via een alternatieve route naar iets positiefs leiden, dus gewoon doorplannen. De kleine successen te vieren, samen met diegenen die mij lief zijn. Of ze nu in Zuid-Holland, Friesland, Brabant of Limburg wonen, nee zelfs Australië is geen reden om geen feestje te vieren!

City to city zong eens “The road ahead is empty“. Niet waar! Als ik terugkijk naar een jaar geleden was het meer Tom Cochrane – “Life Is A Highway“. Vooral het volgende stukje zegt alles:

There’s no load I can’t hold
Road so rough this I know
I’ll be there when the light comes in
Tell ’em we’re survivors

Fijne feestdagen, en maak er een mooie film van het komend jaar! Ik ben benieuwd naar mijn eigen sequel…

Hallo, ik ben Rob van Jaarsveld (1960), voormalig systeembeheerder bij een grotere multinational na een 22-jarige carriére bij de Luchtmacht en nu 100% arbeidsongeschikt door neurosarcoïdose. In 2015 werd bij toeval sarcoïdose stadium II geconstateerd; in mijn blogs lees je hoe en wat daarna kwam. Na die eerste diagnose kwam ik direct bij de SBN terecht en gelijk als vrijwilliger aangemeld om iets voor mijn mede-patiënten te kunnen doen. Ik beheer nu met een aantal medevrijwilligers deze website, het forum, de social media en blog naast het redactiewerk voor de Sarcoscoop. Ik hoop dat mijn verhalen (ook te lezen op www.vonjot.nl) anderen kunnen inspireren om het allemaal een keer lekker van zich af te kunnen schrijven. Hoe dan ook: ondanks alles blijf ik positief, en zal mijn lichaam niet laten winnen van mijn geest!

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *