One of these nights; it’s two A.M.

« Terug naar artikel

One of these nights; it’s two A.M.

Bekende woorden van Don Henley aan het begin van een van de grootste Eagles hits uit 1975, of misschien toch de onmiskenbare klanken van Barry Hay en George Kooymans in het nummer “Twilight zone” van de Golden Earring uit 1982: It’s two A.M. (It’s two A.M.) Fear is gone (fear is gone)? Niet het laatste, dat veranderen we maar in “Sleep is gone (sleep is gone)“! Ja, het is weer eens zover, om 2 uur in de nacht zit ik achter mijn laptop wat zin- en radeloos over het toetsenbord te raggen, want ik heb weer één van die nachten. Beide titels voldoen dus ruim aan de vereisten van alweer een sarco-neurosarco-neuropathie-en weet ik veel wat nog meer nachtje, waarin ik alles kan behalve één ding: SLAPEN!

Op deze momenten kan ik mezelf dus maar beter gaan verdrinken in een dikke brei van letters, die vormen woorden, die vormen zinnen, die vormen samen een reflectie van mijn gemoedstoestand. Een behoorlijk zware tekst, maar zo komt het in mij op, en zo type ik het in. Als vanzelf vliegen mijn vingers over de toetsen, en jawel, na het wegpoetsen van de ongelooflijke fouten die ik steeds meer maak tijdens het typewerk blijkt er zowaar nog iets leesbaars uitgekomen te zijn.

Het is twintig over twee. In plaats van de kostbare nachturen te gebruiken om mijn totaal leeg gerukte batterij weer op te laden het ik het gevoel dat ik een jetlag heb alsof ik een rechtstreekse vlucht vanuit Los Angeles naar Amsterdam achter de rug heb. Elf en een half uur tegen de klok in vliegen, dat is wel even knallen (been there, done it). Hetzelfde gevoel krijg je van Amsterdam naar Hongkong in één ruk; ook dit kunstje heb ik al mogen meemaken. Want zelfs in een vliegtuig waarin ik veroordeeld ben tot passiviteit weigert mijn lichaam zich in de broodnodige recovery stand te zetten; slapen in zo’n ding is voor mij niet weggelegd.

Ik ben echter nergens heen geweest, op een kort uitstapje naar de supermarkt en slager na. Ik heb ook niet veel aan mijn hoofd; piekeren doe ik niet, allang niet meer. Dat vreet alleen maar energie, en juist daar ben ik zo naarstig naar op zoek. Maar toch lag ik wakker, zonder aanwijsbare reden. Wel met het gevoel dat er van alles gaande is in mijn verrotte lijf; zoveel verschillende medicamenten kan ook niet gezond zijn. De altijd aanwezige pijn, dat is een factor van ondergeschikt belang. Normaal gesproken dan, want tijdens dit soort nachten speelt deze duivel één van de hoofdrollen in dit drama.

Om mijn vrouw niet ook nog eens van de nodige slaapuren af te houden ben ik maar weer in de traplift gaan zitten om te kijken of ik ergens nog mogelijkheden kan vinden mijn hoofd te ledigen, de pijn te verdringen en gewoon de rust te krijgen waar ik zo naar snak. Leven met sarcoïdose, neurosarcoïdose en/of (poly)neuropathie valt soms zwaar, en juist op deze momenten word je wel heel hard geconfronteerd met de alles overheersende realiteit van het ziek zijn, zonder dat je de kans krijgt je hiertegen te verweren. Voor mij werkt het therapeutisch om dan dit soort verhalen in een paar geheugencellen te stampen die het wel kunnen onthouden: de SSD-schijf van mijn laptop.

Want de tijd dat dit verhaal ten einde komt, is een bewust gekozen moment. Dan heb ik de batterij definitief gedraind, en gaan de lichten eindelijk een beetje dimmen. Aangezien ik nu nog aan het typen ben realiseer ik me dat dit moment nog niet is aangebroken, helaas. Het is twintig voor drie… En het doel van deze exercitie lijkt verder weg dan toen ik begon, zo’n drie kwartier geleden. Dit is het moment waarop velen van jullie, mijn trouwe lezers zullen afhaken, want het is een verhaal dat waarschijnlijk niemand meer boeit, behalve mijzelf dan misschien.

Insomnia. Alweer zo’n titel die me ineens helder voor de geest komt. Faithless bracht dit in een song in 1995 (geloof ik) ter sprake op een manier zoals niemand dat eerder had gedaan. En daar komt alinea één weer aan: de eerdergenoemde titels van de Eagles en Golden Earring. Want het gaat als volgt: “Deep in the bosom of the gentle night – Is when I search for the light – Pick up my pen and start to write – I struggle, I fight dark forces in the clear moonlight – Without fear“. Dus toch “The fear is gone“, dus ook “One of these nights“, en nee, “i did not pick up my pen” maar kroop achter de laptop en “started to write”.

Hoe ironisch kan het toch zijn: Een geheugen dat je steeds vaker in de steek laat als het erop aankomt, maar dit soort dingen, die komen gewoon naar boven alsof het allemaal heel gewoon is. En dat zonder het gebruik van geestverruimende middelen… Het is maar even dat je het weet. Dat geschreven hebbende, komt er alweer eentje boven: “Slapeloze nachten” van The Opposits. Lees die tekst dan ook maar eens door; ik heb een stukje hieronder geplakt.

Drie uur. Tijd om te stoppen. Zal ik het nog eens doorlezen en overpeinzen? Nou nee, dat doe ik anders ook nooit. Ik schrijf vanuit mijn vingertoppen, en probeer zo weinig mogelijk te regisseren. Alleen de spell checker nog maar even, en dan gewoon uploaden. Omdat het kan, dan is het uit mijn systeem en ga ik een hernieuwde poging ondernemen om mijn lichaam en geest tot rust te brengen.

Signing off, vanuit een donkere woonkamer, waar ik alleen het tikken van de klok nog meekrijg. Ik hoop dat jullie dit pas lezen als de tijd daarvoor rijp is. Anders zit je misschien wel in eenzelfde situatie… Het is twintig over drie. Goodnight!

 Lig wakker in mijn bed
 Mijn hoofd vol met gedachten
 De tijd tikt langzaam door
 Slapeloze nachten
 En de zon breekt langzaam door
 M'n ogen reeds gesloten
 Want enkel als ik slaap
 Ben ik even weg van al mijn dromen
 Want ik heb slapeloze nachten
Profielfoto van Rob van Jaarsveld
Hallo, hier schrijft Rob van Jaarsveld (1960), sinds kort 100% arbeidsongeschikt door neurosarcoïdose. Bij toeval werd in 2015 sarcoïdose in de longen geconstateerd; in mijn blogs lees je hoe en wat. Ik kwam na de diagnose als eerste bij de SBN terecht; ik heb mij geen moment bedacht en mij als vrijwilliger aangemeld om iets voor mijn mede-patiënten te kunnen doen. Ik doe nu met een aantal medevrijwilligers het (vooral technisch) beheer van deze website, het forum, de social media en naast het bloggen ook redactiewerk voor de Sarcoscoop. Ik hoop dat mijn verhalen (ook te lezen op www.vonjot.nl) anderen kunnen inspireren om het allemaal een keer lekker van zich af te kunnen schrijven. Hoe dan ook: ondanks alles blijf ik positief, en zal mijn lichaam niet laten winnen van mijn geest!

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *