Sloophamer!

« Terug naar artikel

Sloophamer!

Hoe krijgt een mens het toch voor elkaar. Twee-drie weken ben ik bezig geweest met van alles en nog wat, met als resultaat een uitgewoond en compleet gesloopt lijf. En toch… Ik kan niet ontkennen dat ik een tevreden gevoel heb overgehouden aan deze systematische slooppartij. Nee, ik heb geen sadomasochistische neigingen, ben niet suïcidaal, manisch depressief of gewoon een idioot (tenminste, dat laatste denk / vind ik zelf…).

Twee weken geleden schreef ik al iets over slapeloze nachten, gebrek aan rust, niet de batterij kunnen opladen en meer van dat soort ellende. Dan zou je toch denken dat je dan overdag volkomen uitgeblust in je stoel of op bed ligt… Dat zou logisch zijn. Maar niet bij mij, kennelijk.

Op één of andere manier krijg ik mezelf nog steeds niet onder controle. Ik weet echt wel dat ik nogal heftig ziek ben; iets wat een normaal mens toch zou moeten interpreteren als “gun je lichaam toch de tijd en kans om te herstellen“, zeker gezien de hoeveelheid 1e, 2e en 3e lijns medicatie die ik dagelijks, wekelijks en maandelijks tot mij moet nemen. Maar kennelijk ben ik “far beyond” normaal, want juist die rust, die gun ik mijn verrotte lijf niet. Gewoon omdat ik me niet gewonnen wil geven en aan mezelf iedere dag weer wil (nee, moet) bewijzen dat ik toch nog wel wát kan!

Nou, ik weet inmiddels dat ik inderdaad nog wel wat kón; helaas na de afgelopen twee-drie weken niet meer dus. Want ik ben op, leeg, stuk, kapot, …. Té ver gegaan met het plegen van roofbouw op mijn torso; té veel verlangd van mijn wilskracht. Alle waarschuwingen vanuit mijn lichaam en verstand genegeerd; de dringende oproepen van mijn vrouw om te stoppen volledig in de wind geslagen. Want het moet áf!

De nieuwe buitenkeuken in elkaar zetten: Check! De tropische aandoende behuizing voor diezelfde keuken, inclusief rieten dak en afwerking met bamboe moest ook worden gemaakt: Check! Tussendoor ook nog even een stortdouche opgehangen (kon gelukkig de bestaande gaten goed gebruiken): Check! En alsof het nog niet genoeg was: een nieuwe behuizing voor de kliko’s moest er ook nog komen, want na alle verbouwingen op en rondom het terras moest dat ook een beetje op niveau worden gebracht: Check!

Uiteraard heb ik alles op mijn eigen tempo gedaan, vergezeld van de nodige vloek- en scheldpartijen (kwaad op mezelf natuurlijk, omdat mijn lijf net iets anders van plan was dan ik), zwetend als een pakkendrager in de zomerse temperaturen en natuurlijk niet genoeg drinkend, etend en rustend. Niet dat ik geen pauzes heb ingelast; integendeel. Voor mijn doen best wel vaak gestopt om gewoon even te hangen en bij te komen van de inspanningen. Om vervolgens, tegen beter weten en alle waarschuwingssignalen in toch weer de schroefmachine ter hand te nemen en door te gaan. Sukkel…

Alles wat ik had gepland is nu gereed. Twee-drie weken buffelen op een paar simpele en kleine klussen, waar een normaal mens niet meer dan anderhalve dag voor nodig zou hebben. Voor mij een topprestatie op hoog niveau, want ik ben ver boven mezelf uitgestegen met deze acties. En vervolgens mega hard naar beneden gedonderd, want vandaag viel de rekening op de mat. Mijn energie is verbruikt, mijn batterij is nu echt leeg.

Ben ik nu echt zo’n idioot dat ik, degene die altijd tegen anderen loopt te roepen dat ze hun ziekte moeten leren accepteren, en hun energie zo goed en gelijkmatig mogelijk moeten verdelen? Hoe was het ook alweer met de lepeltheorie? Samengevat omschrijft die theorie hoe je symbolisch met een vastgestelde hoeveelheid materiaal (in dit geval lepels die je energie vertegenwoordigen) de dag kunt doorkomen. Zoek het maar eens op; je zult verbaasd zijn hoe eenvoudig dit wordt uitgelegd.

En toch treed ik deze leefregels stelselmatig met voeten. Ik heb geen idee hoe ik mezelf iedere keer weer tot de orde moet roepen; het lijkt wel of mijn geest gewoon niet naar mijn lijf wil luisteren! Deze week is ook nog eens een extra drukke (maar wel leuke) week: morgen met Arne (de jongste stiefzoon) naar de Weber Grillmaster workshop, woensdag bloedprikken en vervolgens redactievergadering voor de SBN, met een iets mindere climax op vrijdag als ik weer aan het infuus moet gaan hangen in Nieuwegein.

Ik beloof mezelf dan toch maar (weer?) dat ik vanaf zaterdag rust ga houden. Geen absolute rust, maar voor mijn doen rustig aan. Geen projectjes die niet goed voor me zijn, geen klusjes in temperaturen van rond de 30 graden. Die sloophamer maar eens in de schuur laten hangen en mijn lijf de rust gunnen die het blijkbaar nodig heeft. En dan heb ik ook mooi de tijd om eens goed na te denken hoe ik het verder moet gaan aanpakken, want dit gaat niet meer lang goed zo. Ondanks de enkele schijnbaar positieve neveneffecten (ik ben bijvoorbeeld een paar kilootjes kwijtgeraakt) moet ik meer rustmomenten gaan inplannen en mezelf niet meer voornemen om te doen alsof er niet veel aan de hand is.

En daarmee wens ik mezelf heel veel succes…

De buitenkeuken gereed, in actie Stortdouche om af te koelen Het nieuwe huis voor de kliko’s
Profielfoto van Rob van Jaarsveld
Hallo, hier schrijft Rob van Jaarsveld (1960), sinds kort 100% arbeidsongeschikt door neurosarcoïdose. Bij toeval werd in 2015 sarcoïdose in de longen geconstateerd; in mijn blogs lees je hoe en wat. Ik kwam na de diagnose als eerste bij de SBN terecht; ik heb mij geen moment bedacht en mij als vrijwilliger aangemeld om iets voor mijn mede-patiënten te kunnen doen. Ik doe nu met een aantal medevrijwilligers het (vooral technisch) beheer van deze website, het forum, de social media en naast het bloggen ook redactiewerk voor de Sarcoscoop. Ik hoop dat mijn verhalen (ook te lezen op www.vonjot.nl) anderen kunnen inspireren om het allemaal een keer lekker van zich af te kunnen schrijven. Hoe dan ook: ondanks alles blijf ik positief, en zal mijn lichaam niet laten winnen van mijn geest!

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *