skip to Main Content

Terug bij af

« Terug naar artikel

Terug bij af

Je hebt soms van die periodes waarin alles net even wat anders loopt dan verwacht of gepland. Dingen die je graag wilt lukken gewoonweg niet zoals je het je had voorgesteld, of zelfs helemaal niet. En dan moet je maar eens goed in de spiegel kijken wat er dan aan schort; misschien heb je niet altijd de juiste keuzes, en/of verkeerde inschattingen gemaakt.

Die spiegel heb ik maar eens ter hand genomen, want ik denk dat ik inderdaad een verkeerde keuze heb gemaakt, bijna een jaar geleden (zie deze blog). Het zit zo: in een eerdere blog schreef ik dat ik door de toenmalig (en helaas inmiddels overleden) vrijwilligerscoördinator was gevraagd om zitting te nemen in het bestuur van de patiëntenvereniging (Sarcoidose.nl). Na de nodige overwegingen en een heus sollicitatiegesprek werd dit inderdaad werkelijkheid. Zowel het zittend als aankomend bestur had een goed gevoel, en ik eigenlijk ook. Ik had er vooral zin in, want ik dacht nog meer voor de vereniging te kunnen betekenen.

In december 2017 maakte ik de eerste bestuursvergadering mee, ter voorbereiding op mijn formele toetreding in juni dit jaar zou ik een halfjaar meelopen om vast in te werken en me de materie eigen te maken. Dit ging allemaal best aardig, maar toch niet helemaal zoals ik het me had voorgesteld. Ik had niet het idee dat ik goed tot mijn recht kwam, en heb dat ook verschillende keren onder de aandacht gebracht. Uiteraard kon ik nog niets zeggen over het bestuurswerk zelf; ik moest tenslotte nog goed inwerken en veel leren.

Uiteindelijk toch doorgezet, en op 2 juni werd ik unaniem door de leden geaccepteerd als bestuurslid. Dat dit grote gevolgen zou hebben realiseerde ik me destijds niet; ik ging ervan uit dat de tijd wel zou zorgen voor een gewenning en routine. Dit pakte voor mij echter toch anders uit, helaas. Vanwege de behoorlijk uitgebreide en diepgaande materie kwam ik eigenlijk niet toe aan hetgeen ik het liefste doe: anderen helpen, stukken schrijven en vooral lekker communiceren met mijn medepatiënten, lotgenoten als je wilt. Nog even los van mijn IT-technische capaciteiten; ook deze raakten een beetje ondergesneeuwd vanwege de enorme hoeveelheid werk en vereiste energie voor het bestuurswerk.

Als bestuurslid had ik ook niet meer de vrijheid die ik gewend was om te doen en schrijven zoals ik dacht dat het beste was; nee, als bestuurslid heb je een maatschappelijke positie en status, waarin je bijna iedere woord en iedere handeling moet afwegen tegen het belang (en reputatie) van de vereniging. Op dat moment word je geacht te reageren als bestuurslid, waardoor de eigen mening en het eigen inzicht worden weggedrukt. En dat is iets wat tegen mijn natuur ingaat; dit staat redelijks haaks op mijn eigen principes.

Ik kan niemand anders zijn dan mezelf, en mij ook niet anders voordoen dan ik van nature ben. Ik heb mezelf die spiegel eens goed en langdurig voorgehouden, en kwam daarbij tot de conclusie dat ik niet op mijn plek, en dus ook niet lekker in mijn vel zat op die positie. Om te voorkomen dat dit op korte en lange termijn (onherroepelijk) schade zou kunnen aanrichten voor de vereniging en mijzelf heb ik besloten mijzelf terug te trekken als bestuurslid en terug te gaan naar mijn rol als coördinator en vooral auteur. Want een fatsoenlijk stuk schrijven, dat kreeg ik niet meer gedaan. In redactionele kringen noemt men dat een ‘writers lock’, maar dat was nog niet alles. Het reizen naar en van de diverse, vaak lange meetings in den lande, wat enorm veel energie kost begon zijn tol te eisen, ook in mijn privé omgeving.

Nadat ik mijn ‘ontslag’ had aangeboden ben ik dus weer terug bij af, en voel mij daar prima bij. Zonder de druk van de noodzaak me anders voor te moeten doen dan ik ben lukt alles weer, tenminste, het begint weer te komen. As we speak heb ik in ieder geval alweer een redactioneel stuk gemaakt, en ben weer volop als mezelf op de Social media actief. Ik draag de vereniging een warm hart toe, en blijf mezelf 100% inzetten voor die club, met alle mogelijkheden die ik heb. Maar als bestuurslid, nee, dat is helaas een plek waarbij ik niet zo kan functioneren als ik kan en moet. Ik blijf mezelf natuurlijk in de geest van de vereniging uiten, maar dan op ongedwongen manier, gewoon als mezelf.

Rob van Jaarsveld

Hallo, hier schrijft Rob van Jaarsveld (1960), sinds kort 100% arbeidsongeschikt door neurosarcoïdose. Bij toeval werd in 2015 sarcoïdose in de longen geconstateerd; in mijn blogs lees je hoe en wat. Ik kwam na de diagnose als eerste bij de SBN terecht; ik heb mij geen moment bedacht en mij als vrijwilliger aangemeld om iets voor mijn mede-patiënten te kunnen doen. Ik doe nu met een aantal medevrijwilligers het (vooral technisch) beheer van deze website, het forum, de social media en naast het bloggen ook redactiewerk voor de Sarcoscoop. Ik hoop dat mijn verhalen (ook te lezen op www.vonjot.nl) anderen kunnen inspireren om het allemaal een keer lekker van zich af te kunnen schrijven. Hoe dan ook: ondanks alles blijf ik positief, en zal mijn lichaam niet laten winnen van mijn geest!

Lees alle blogs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top