skip to Main Content

(T)rouwdag?

« Terug naar artikel

(T)rouwdag?

11 april 1990. De dag dat mijn vrouw en ik de huwelijksgelofte aflegden ten overstaan van onze familie en de vrouwelijke (en grappige) ambtenaar van de burgerlijke stand in Enschede. Niet dat we iets hadden met Enschede, maar aangezien we destijds in Duitsland woonden (grofweg in de buurt van Hannover, Niedersachsen) was Enschede het dichtstbij de grens.

Nu, 28 jaar later herdenken wij deze gelegenheid, zoals ieder jaar met een bloemetje en wat ‘quality time’ samen. Dit jaar liep het allemaal echter wat anders dan normaal; dit jaar had ik werkzaamheden voor de patiëntenvereniging in het midden van het land. Maar op zo’n dag wil je je vrouw niet alleen thuislaten, dus vergezelde zij me op mijn reis naar Ermelo.

Voor mij ‘business as usual’: praatje hier en daar, een overleg, een presentatie en vragenuurtje met aansluitend een eenvoudige lunch. Voor haar het zoveelste stoeltje aan het zoveelste tafeltje in het zoveelste hotel met een puzzelboekje en een bakje koffie. Want zij voelt zich niet altijd geroepen om het verhaal weer voor de zoveelste keer te moeten horen, laat staan de ‘juicy details’ en al dan niet lastige vragen. Voor haar is het genoeg bij me in de buurt te zijn, en eerlijk gezegd ben ik daar dolblij mee. Het had ook anders kunnen zijn…

Want tegenwoordig is het helemaal niet meer zo vanzelfsprekend dat je zo’n 30 jaar bij elkaar blijft, vooral als je ziet wat er in die periode allemaal is voorgevallen en gebeurd. Het keiharde bewijs dat dit allemaal echt en solide is; ‘a match made in heaven’. Natuurlijk hebben we onze dingetjes; heel normaal. Maar we kunnen elkaar altijd weer in de ogen kijken en verder met ons, naar omstandigheden gelukkige leventje.

Maar de omstandigheden van vandaag waren minder ideaal voor de relatie met ons lichaam, en de belofte om daar voortaan zuinig mee om te springen. Van een stukje gebak, via cappuccino’s en bitterballen naar een uitgebreid diner bij een Oosterse specialist, om de dag met wederom een overheerlijk stuk appeltaart af te sluiten. Allemaal zaken die stuk voor stuk onze zo zorgvuldig opgebouwde nieuwe ‘way of life’ om zeep zouden kunnen helpen, want oh, wat is dat toch allemaal lekker!

Maar goed, we zijn sterk, dat hebben we al bijna 30 jaar bewezen. Dus deze verleiding hebben we toegelaten na vijf maanden heel braaf te zijn geweest. We hebben besloten om onze trouwdag geen rouwdag te laten worden; komende week doen we gewoon wat rustiger aan om de schade langzaam te laten herstellen. Want het doel blijft hetzelfde: gezonder leven, door beter te eten en bewegen. Daar gaat een dagje losgaan niets aan veranderen!

Hallo, hier schrijft Rob van Jaarsveld (1960), sinds kort 100% arbeidsongeschikt door neurosarcoïdose. Bij toeval werd in 2015 sarcoïdose in de longen geconstateerd; in mijn blogs lees je hoe en wat. Ik kwam na de diagnose als eerste bij de SBN terecht; ik heb mij geen moment bedacht en mij als vrijwilliger aangemeld om iets voor mijn mede-patiënten te kunnen doen. Ik doe nu met een aantal medevrijwilligers het (vooral technisch) beheer van deze website, het forum, de social media en naast het bloggen ook redactiewerk voor de Sarcoscoop. Ik hoop dat mijn verhalen (ook te lezen op www.vonjot.nl) anderen kunnen inspireren om het allemaal een keer lekker van zich af te kunnen schrijven. Hoe dan ook: ondanks alles blijf ik positief, en zal mijn lichaam niet laten winnen van mijn geest!

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Back To Top