skip to Main Content

Tunnelvisie

« Terug naar artikel

Tunnelvisie

Een record. Vandaag gebroken, bel vooral het Guinness World Record comité! Vandaag heb ik mijn 30e uur volgemaakt in een MRI-scanner gedurende de afgelopen 3 jaar. Deze mijlpaal werd bereikt in het Amsterdam UMC, locatie AMC, tijdens een diepgaande en langdurige ruggenmergscan. And what a ride it was…

Voor het eerst in de modernere versie van dit apparaat; een doorontwikkeling die op de laatste stand van de MRI-techniek is gebracht. Nog altijd krap, maar iets minder benauwend en diep dan de voorgaande modellen. Maar daarover later meer, want deze keer was alles anders.

Zoals de meeste lezers van mijn blogs weten heb ik sinds een goede anderhalf jaar een hartritmemonitor geïmplanteerd gekregen. Mooi systeem, en werkt als een trein. Vooral sinds ik een remote uitleesunit mee naar huis heb gekregen is het allemaal wat relaxter en geeft me meer rust. Alleen: die dingen doen soms gekke dingen in een MRI-scanner; ze gaan stuk of geven verkeerde waarden terug. Hoe dan ook: ik werd net op tijd weer van de scanner gehaald om eerst dat ding uit te laten schakelen. Daarvoor kwam speciaal een pacemakertechneut naar de afdeling om dit te regelen; kwestie van kastje aansluiten, een paar knoppen indrukken en klaar…

Volgende poging: op de tafel, kussentje hier, bandje daar. Infuusnaald erin voor de contrastvloeistof, en toen… Oh ja, het nieuwe type scanner heeft een nadeeltje. Je moet de “vogelkooi” om je hoofd als er vanaf de nek wordt gescand. En laat ik daar nu net niet tegen kunnen! Los van het traliewerk waar je tegenaan zit te loeren kreeg ik het Spaans benauwd omdat mijn adem via datzelfde traliewerk weer terugkaatste tegen mijn gezicht. Hoezo benauwd! Dus maar even geroepen om me er weer uit te halen om een keertje flink te hoesten en door te ademen; kwam de vriendelijke verpleegkundige met de spiegel aan waar ik natuurlijk zelf om had moeten vragen. Deze gaat op de vogelkooi en in een hoekje een beetje voor je ogen. Dan kijk je a. niet tegen de tralies aan, wordt b. je ademlucht afgebogen en kun je c. gewoon naar buiten kijken via die spiegel. En dan ziet die benauwde wereld in die pijp er ineens heel normaal uit, zonder de tunnelvisie.

Afijn, ik lag goed en wel ingepakt in die pijp toen de vloeistof via het infuusnaaldje al werd toegediend. Duidelijk ander spul dan ik gewend was; dit goedje begon ijskoud in plaats van gloeiend heet door mijn aderen te stromen. Zodra de scanner begon werd het op bepaalde plekken in mijn lijf wel lekker heet; zelfs de titanium plaat op mijn sleutelbeen werd aardig warm. Weer wat nieuws dus. Tussen de bedrijven door geprobeerd wat weg te dutten, gewoon door te focussen op de monotone herrie van de scanner. Bijna gelukt, maar steeds weer dat vreemde, bloedhete gevoel op steeds wisselende plaatsen.

Ruim een uur duurde dat grapje deze keer. Al met al zo’n anderhalf uur bezig geweest, maar zoals gezegd was deze keer echt alles anders. Nog niet eerder kwam ik zo gebroken en stuk uit een scan, nog niet eerder had ik zoveel last van de contrastvloeistof (die duidelijk anders was van samenstelling). De aard van de scan, een diepgaand beeldverslag van mijn volledige ruggenmerg is natuurlijk iets dat ik nog maar 1x eerder heb gehad, jaren terug in Nijmegen. Maar daar heb ik een heel andere herinnering aan…

Het Is maar goed dat we al besloten hadden niet aansluitend aan het onderzoek naar huis te rijden. Nu was het, na een beetje bijkomen met koffie en een gevulde koek maar 15 kilometer naar het hotel. Lekker douchen en relaxen, en ja, nog steeds dat vreemde, duizelende gevoel in mijn hele lijf. Op het moment van schrijven hebben we zojuist een belachelijk diner genoten; alle remmen los en nergens op gelet, gewoon omdat we daar aan toe waren. Natuurlijk hebben we nu spijt, niet alleen van de bijbehorende rekening maar vooral vanwege het overtreden van zo’n beetje alle regeltjes van onze voedingsconsulente. Sorry Natasja, guilty as charged!

Volgende week weten we meer; dan belt mijn neuroloog voor de uitslag van deze heftige scan. In een vorige blog heb ik de mogelijke opties al weergegeven; ik hoop nog steeds op optie 3. Tot die tijd wordt het nog even doorbijten en niet te veel speculeren over hoe de rest van mijn leven zal gaan verlopen. Let’s hope for the best!

Rob van Jaarsveld

Hallo, hier schrijft Rob van Jaarsveld (1960), sinds kort 100% arbeidsongeschikt door neurosarcoïdose. Bij toeval werd in 2015 sarcoïdose in de longen geconstateerd; in mijn blogs lees je hoe en wat. Ik kwam na de diagnose als eerste bij de SBN terecht; ik heb mij geen moment bedacht en mij als vrijwilliger aangemeld om iets voor mijn mede-patiënten te kunnen doen. Ik doe nu met een aantal medevrijwilligers het (vooral technisch) beheer van deze website, het forum, de social media en naast het bloggen ook redactiewerk voor de Sarcoscoop. Ik hoop dat mijn verhalen (ook te lezen op www.vonjot.nl) anderen kunnen inspireren om het allemaal een keer lekker van zich af te kunnen schrijven. Hoe dan ook: ondanks alles blijf ik positief, en zal mijn lichaam niet laten winnen van mijn geest!

Lees alle blogs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top