Vergeet je niet iets?

« Terug naar artikel

Vergeet je niet iets?

Je hebt zo van die momenten… Dan denk je aan alles wat de revue is gepasseerd in de afgelopen maanden. Die momenten zijn goud waard, want dan kom je vanzelf op ideeën en vink je in gedachten dingen aan die je nog eens nader moet overdenken.

Zo ook vandaag. Afgelopen dagen heb ik veel nagedacht over de lastige periode die nu gelukkig achter ons ligt, en kwam tot de conclusie dat ik iets wel heel belangrijks compleet over het hoofd heb gezien. De huisarts!

Al die tijd ben ik van ziekenhuis naar ziekenhuis gestuurd, altijd weer door de ene specialist rechtstreeks naar de andere verwezen. Van daaruit kwam dan weer een medicatiebeleid, wat weer rechtstreeks naar de apotheek werd gefaxt zodat ik het allemaal direct en bij mijn eigen vertrouwde apotheek kon regelen. En dat allemaal zonder tussenkomst van de top van de pyramide: mijn huisarts!

Met het schaamrood op de kaken een telefonisch consult met haar gedaan, maar goed dat ze dat niet kon zien. Ik heb me netjes bij haar verontschuldigd, en beloofd haar volledig bij te praten over alles wat er was gebeurd en gedaan het laatste halfjaar. “Ja, ik heb van alles voorbij zien komen,” zei ze droog, “en vandaag nog een brief uit Nieuwegein gekregen.“. Waarop ik schuldbewust vroeg “was dat de brief over de PET uitslagen van afgelopen dinsdag?“. Ja dus… En het mens wist helemaal niet dat ik daarheen was geweest!

Afijn, een kwartier later had ik haar helemaal bijgepraat, maar tijdens het gesprek bleek al snel dat ze precies wist wat er allemaal was voorgevallen, gewoon omdat ze overal brieven en afschriften van had gekregen. Zij was tenslotte degene die mij in eerste instantie heeft gehoord, gezien en doorverwezen naar de neuroloog in het lokale ziekenhuis, nu alweer 2 jaar geleden. En was door mij dus eigenlijk vergeten, omdat ik in een dusdanig snelle en eindeloze achtbaan was terecht gekomen dat ik het startpunt volledig uit het oog was verloren.

Gelukkig is zij niet alleen een fantastisch huisarts, nee, ook een geweldig mens. Boos? Nee natuurlijk niet. Per slot van rekening heeft ze ook nog zo’n 2200 andere patiënten waar ze verantwoordelijk voor is. Maar dat is geen enkele reden om NIET te willen weten wat er aan de hand is, dus toch een klein verwijt tussen de regels door. Oops

Ik ben blij dat ik deze ervaring heb gehad; ik realiseer me steeds meer dat ik wel heel veel geluk heb gehad in de aan mij toegewezen (of uitgekozen) medici. Tot nu toe heb ik tijdens deze dolle rit geen enkele onwetendheid, onwilligheid (nou ja, een uitzondering, staat in een van mijn andere blogs) of onverschilligheid mee hoeven maken. En dat heb ik uiteindelijk (direct en indirect) te danken aan die ene persoon: diegene ik ik vergeten was in te lichten. En dat spijt me nu enorm!

Dus Hanneke, mocht je dit lezen: Sorry en vooral BEDANKT!

Hallo, ik ben Rob van Jaarsveld (1960), voormalig systeembeheerder bij een grotere multinational na een 22-jarige carriére bij de Luchtmacht en nu 100% arbeidsongeschikt door neurosarcoïdose. In 2015 werd bij toeval sarcoïdose stadium II geconstateerd; in mijn blogs lees je hoe en wat daarna kwam. Na die eerste diagnose kwam ik direct bij de SBN terecht en gelijk als vrijwilliger aangemeld om iets voor mijn mede-patiënten te kunnen doen. Ik beheer nu met een aantal medevrijwilligers deze website, het forum, de social media en blog naast het redactiewerk voor de Sarcoscoop. Ik hoop dat mijn verhalen (ook te lezen op www.vonjot.nl) anderen kunnen inspireren om het allemaal een keer lekker van zich af te kunnen schrijven. Hoe dan ook: ondanks alles blijf ik positief, en zal mijn lichaam niet laten winnen van mijn geest!

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *