What a ride!

« Terug naar artikel

What a ride!

Stop. Motor uit, gordel los, deur open. Een frisse wind waait me tegemoet; eindelijk thuis. Ik hoor het nagalmen in mijn hoofd: het nummer dat zojuist voorbij kwam op de radio tijdens de korte rit van het UWV-kantoor naar huis. City to city, met het nummer dat sinds een uurtje of wat een heel nieuwe betekenis voor ons heeft gekregen:

The road ahead is empty. It’s paved with miles of the unknown. Whatever seems to be your destination, take life the way it comes, take life the way it is” en vervolgens “The road ahead never gives away a promise, the road ahead is a highway or a dead end street“.

Hoe toepasselijk, want we hebben net te horen gekregen dat ons leven vanaf nu een compleet andere wending en inhoud krijgt. Het afleggen van een lange, mentaal en fysiek zware achtbaanrit is zojuist geëindigd met het verlossende getal “100“. Dit getal symboliseert eigenlijk alles: de tijdspanne van 100 weken waarin ik mezelf keer op keer heb moeten verantwoorden voor wat mijn lijf mij heeft aangedaan. 100 is ook het aantal ritten naar specialisten in ziekenhuizen, revalidatieklinieken en andere instellingen gedurende deze tijd. Maar het belangrijkste: het is het percentage waarmee we ons hebben ingezet om ons recht te halen, en tevens ook het percentage van het eindresultaat. 100% arbeidsongeschikt. Punt.

Hoe dubbel is dit, vooral als je bedenkt dat het morgen precies 40 jaar geleden is dat ik ben begonnen met werken. 40 jaar… Holy shit, wat is er allemaal niet voorbij gekomen in die tijd! Okay, even verwerken. Hier en nu: RUST! Moegevochten, maar beloond voor standhouden tegen de bureaucratie. Gewonnen, maar niet op alle fronten.

Want de “keuringsartsen” weten gewoon niet waar ze mee bezig zijn; ze vernietigen de toekomst van mensen met een pennestreek zonder ook maar met de ogen te knipperen. En dan moet je maar geluk hebben dat je zelf mondig genoeg bent om je enigszins te kunnen verweren, en dat er een arbeidsdeskundige achteraan komt die wel de gave van empathie en menselijkheid heeft meegekregen.

Ik denk dat het tijd wordt om alles te laten rusten. Ik heb mijn werkgever, familie en vrienden op de hoogte gesteld van dit resultaat. Ik ben even klaar met vechten op het ene front; nu kan ik al mijn energie gaan richten op het beteugelen van mijn staatvijand nummer 1; die gecamoufleerde boef die zich in mijn lijf heeft genesteld. Maar dat kan ik niet alleen; die 100 riten kunnen er goed 200 gaan worden, of 500; maakt me niets uit. Hier kan maar 1 winnaar uitkomen: de wil om door te gaan!

Semper Fi (altijd trouw). Ten opzichte van mijn geest, mijn nimmer van mijn zijde wijkende maatje, mijn familie en vrienden die me door dik en dun steunen. Maar ook ten opzichte van mijn principes: never give up! Onrecht bestaat niet vanzelf; het wordt je aangedaan. En daar kun je, nee MOET je tegen vechten. Doe je dat niet, dan geef je op. En dat komt in mijn vocabulaire niet voor!

“The road ahead” is voor ons nu een “highway”, en niet langer een “dead end street”. Een mooi resultaat voor wat het waard is…

TOEVOEGING na rijp beraad, 14-03 19:00 uur.
Gezien mijn emotioneel geladen brein na het gesprek van vanmorgen ben ik geheel vergeten erbij te vermelden dat deze arbeidsdeskundige ook daadwerkelijk deskundig is! Ik heb mijn verhaal mogen doen, zonder fratsen, zonder bullshit. Ik kon zelfs mijn bezwaren kwijt rondom het medisch advies zoals uitgebracht door de keuringsarts; zij heeft alles genoteerd en geregistreerd. Vervolgens zijn we door het gehele keuringsrapport gegaan om het vervolgens volledig links te laten liggen. Ze had haar huiswerk bijzonder goed gemaakt en daardoor heb ik mij geheel niet hoeven verdedigen. Ze heeft de feiten laten spreken, en haar eigen interpretatie van de regels toegepast. Ik heb groot respect voor de manier waarop deze dame de zaak heeft aangepakt; hier kan menig collega van haar nog wat van leren! 

Profielfoto van Rob van Jaarsveld
Hallo, hier schrijft Rob van Jaarsveld (1960), sinds kort 100% arbeidsongeschikt door neurosarcoïdose. Bij toeval werd in 2015 sarcoïdose in de longen geconstateerd; in mijn blogs lees je hoe en wat. Ik kwam na de diagnose als eerste bij de SBN terecht; ik heb mij geen moment bedacht en mij als vrijwilliger aangemeld om iets voor mijn mede-patiënten te kunnen doen. Ik doe nu met een aantal medevrijwilligers het (vooral technisch) beheer van deze website, het forum, de social media en naast het bloggen ook redactiewerk voor de Sarcoscoop. Ik hoop dat mijn verhalen (ook te lezen op www.vonjot.nl) anderen kunnen inspireren om het allemaal een keer lekker van zich af te kunnen schrijven. Hoe dan ook: ondanks alles blijf ik positief, en zal mijn lichaam niet laten winnen van mijn geest!

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *