Naakt en kwetsbaar

« Terug naar artikel

Naakt en kwetsbaar

‘Naakt en kwetsbaar’

Het is net koud 2 weken dat ik me mag storten in het revalidatie-proces, voor mezelf zit ik er net in, voor de buitenwereld is het alweer oud nieuws. De wereld draait door, zoals deze dat altijd doet, zoals de wereld dat ook zou moeten doen, zoals iedereen dat moet doen. Behalve ik, ik kan het niet, de wereld draait door maar ik sta op dat kleine niet-meebewegende stukje te kijken. Te kijken naar mezelf en de wereld, alsof we 2 vreemden zijn die een vreemde maar toch bekende aantrekking hebben tot elkaar. Ken je dat? Alsof je iemand die je vrij goed kende na een jaar of 10 ineens weer ontmoet, je kent elkaar maar ook weer helemaal niet, dat geeft een vreemd soort gevoel van ongemakkelijkheid.

In de afgelopen weken ben ik afgemat, mezelf tegengekomen maar ook 10 jaar ouder geworden. En dan heb ik het niet eens alleen over de weken in het Roessingh, maar ook de weken in aanloop naar het Roessingh. Zoals ik in mijn vorige blog al heb verteld kwam en kom ik mijzelf dagelijks tegen, hoe verdeel ik mijn energie, wanneer pak ik mijn rust en hoe bewaak ik mijn grenzen.

De laatste weken gaat het namelijk niet zo goed met me, de Dunne vezel neuropathie (PDF alert) steekt flink de kop op. De zenuwpijnen hakken er dusdanig in dat ik een doosje pijnmedicatie per dag slik, vooral bij en tijdens het opstaan is het alsof ik een diesel ben met een voorgloei-fobie. Het matras doet zeer(letterlijk) om op te liggen maar de vermoeidheid staat nog niet toe dat ik opsta. Eenmaal de kracht gevonden om op te staan strompel ik naar beneden, druk de koffie aan en pak mijn bakje medicijnen met een fles water. (dit alles staat iedere ochtend alvast klaar)

Zo ook afgelopen Dinsdag, na een wederom gebroken nacht van tintelende handen en voeten, pijn in m’n benen (duizend mieren op steroïden die er in rond paraderen) en er een uurtje uitgaan om een extra portie medicijnen in te nemen en te laten inwerken. Om 6:45 gaat m’n wekker, na de derde snooze besluit ik maar een poging te doen tot opstaan, tot mijn verbazing lukt het de eerste keer maar ik merk dat dit niet mijn dag gaat worden.

Dat zal een uurtje later al blijken als de kinderen zich klaar moeten maken voor school maar hier wegens de tv niet al te veel zin in hebben. Dat is kind-eigen, heel logisch. Toch kan ik het op dat moment niet hebben en barst in huilen uit. Ik ben zelfs de controle kwijt over de situatie als mijn kinderen naar school moeten, ik ben niets meer waard, kan niets en zal niets. Onzin natuurlijk, maar op dat moment komt dát rauw en ongefilterd binnen, god wat voel ik me kut.

De tranen vloeien rijkelijk terwijl ik mijn kinderen probeer te overtuigen dat er niks aan de hand is. Ondertussen probeer ik mijn huisarts te bereiken om een afspraak te maken voor vandaag, er stond er al een voor Donderdag maar dat is wellicht aan de late kant. Met een afspraak voor diezelfde dag op zak breng ik mijn kinderen naar school, ze zijn nog net niet te laat. De afspraak die ik had staan om op kantoor te komen ruil ik om met de Donderdag.

Het eerste dat ik doe als ik thuis ben is mijn vrouw bellen, natuurlijk niet om te vertellen dat ik niet zo lekker ga, maar als ik binnen een minuut al jankend aan de lijn hang kunnen we er allebei niet echt meer omheen. Met de huisarts valt gelukkig goed te praten en denkt ontzettend mee, ik had verwacht, na verhalen, dat het zou tegenvallen, niets bleek minder waar. Er blijkt ontzettend goed mee te praten en we bepalen een nieuwe koers, niets zeker, wel nieuw.

Robin Stuivenberg is gaan bloggen om te kunnen uiten wat hij voelt. Uiteraard is hij kritisch, maar ook niet zonder de nodige zelfspot. Zijn blogs schrijft hij op zijn eigen website (Blog | Robin Stuivenberg), en wil ze graag ook hier publiceren. Veel leesplezier!

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *