skip to Main Content

Lachen

« Terug naar artikel

Lachen

Je hebt geen zin om een dag alleen thuis te blijven en gaat gezellig met je man mee om spiegels af te leveren bij klanten.Je maakt een dag mee met ergernis en ook lachen.

In de file sta je al gauw op de A12. Wat doet degene voor je? Stapt uit zijn auto, doet de bagageruimte open, haalt zijn aktenkoffertje eruit en gaat weer achter het stuur zitten. Dan kan hij weer een paar meter verder rijden, maar ziet dat niet omdat eerst het broodzakje uit zijn koffertje gehaald moet worden. Als hij dan door heeft dat hij verder mag rijden, weet hij niet meer op welke rijbaan hij zit.

Door zijn vreemde gedrag besluiten jullie bij de eerste pomp te stoppen en even koffie te drinken. Naast ons stopt een auto en een jonge vrouw stapt uit en vraagt jullie lachend of je dat ook gezien hebt. Man blijkt niet alleen zijn brood uit de koffer te hebben gehaald maar ook documenten om door te nemen. En ook zij besloot even koffie te gaan drinken. Het was gezellig.

Ook leuk is het om te zien wat iedereen in de auto doet: appen en bellen, vrijwel iedereen. Je ziet ook mensen die plezier hebben en met de radio meezingen en swingen. Je ziet ook mensen waarvan je denkt waren die maar in bed blijven liggen: boos en chagrijnig. Leuk om in een bus te zitten en veel meer te kunnen zien.

Nadat de klanten tevreden zijn rij je eventjes een kwartiertje door naar Scheveningen. Lekkere hoge golven, flinke wind. Niet met blote voeten in het water gelopen, was dit keer een brug te veer om naar de branding te lopen. Toch fijn de zee te ruiken, te horen en te zien. Kitesurfers vlogen hoog en snel.

We nemen de lunch bij De Waterreus: Tonnie kibbeling en jijzelf een Zeetrio (gerookte paling, garnaaltjes, zalm, wassabi en zeekraal). Heerlijke lunch was dat.

Dan ga je weer naar huis en moet je in langzaam rijdend verkeer lachen om het kenteken van de auto voor je.

Fijne dag geweest en je bent nu nog wel moe, maar als je aan gisteren terug denkt, komt er een lach op je gezicht. De kleine dingen kunnen zo mooi zijn, als je jezelf gunt het te zien.

Mijn naam is Thea Lubbers, 55 jaar, getrouwd en twee kinderen. De oudste is 25 en de jongste is 16. Tot 2003 heb ik gewerkt, toen kreeg ik mijn eerste hernia.
In 2009 ben ik 85-100% afgekeurd. Ik heb een steeds terugkomende hernia (4e nu) en longproblemen. Astmatische bronchitis en daar heb ik veel last van. In 2013 is bij mij de diagnose sarcoïdose gesteld. Volgens mijn longarts heb ik het in milde fase, het zit bij de longen, in de ogen en de huid.
Vorig jaar ben ik verhuisd naar Didam en train sinds die tijd hard om mijn conditie weer van 0 naar hoger te krijgen omdat de winkels en familie op loop en fiets afstand zitten en ik niet afhankelijk wil blijven van mijn man als ik ergens heen moet.

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Back To Top