skip to Main Content

Slappe koord

« Terug naar artikel

Slappe koord

Toen ik nog jong was, zat ik op gym. Geweldig leuk was dat. Mijn favoriete onderdeel was de evenwichtsbalk. Vooral naar het midden lopen op de balk, door je knieën buigen en op de knie zitten. Dan weer opstaan, omdraaien en teruglopen. Wat was dat leuk. Dit stopte toen ik 10 was en ging verhuizen.

Mooi is ook altijd om te zien wat de kunstenaars van Cirque du Soleil doen. Ze vliegen langs elkaar heen en komen altijd weer goed terecht, ook op het slappe koord. Ze moeten wel heel erg zeker zijn van hun collega’s en vooral van zichzelf. Nog nooit heb ik gezien dat er iemand in het net valt. Zal ongetwijfeld regelmatig gebeuren, vooral met oefenen van een nieuw onderdeel.

Dat soort trucjes hoef ik niet meer uit te halen. Ik beweeg me in het dagelijkse leven alsof ik op het slappe koord aan het dansen ben. Ik heb helaas geen balansstok om me in evenwicht te houden. Is voor anderen grappig om te zien hoe ik me beweeg. Ik krijg dan ook regelmatig de vraag of ik iets teveel heb gedronken.

Nee, ik drink niet teveel, al lang niet meer. Een paar Radler 0.0% citroen en dan voor het slapen gaan één gewoon flesje Grolsch. Dus daar kan ik niet zat van worden en al helemaal de volgende dag van lopen zwalken.

Als ik van de bank opsta, moet ik steun zoeken. Dan loop ik naar de kamerdeur om dingen te doen die gebeuren moeten. Overal zoek en vind ik steun. Lopen gaat moeilijker dan fietsen. Fietsen lukt me beter, mits ik alleen fiets.

Gaat mijn gezin mee, dan krijg ik steevast commentaar en dan word ik onzeker en ga dan nog gekker rijden dan ik volgens hen al doe. Maar ik ben met de fiets tot nu toe nog nooit gevallen. Als ik loop en ik kan geen steun vinden, lig ik in no time op mijn snufferd.

Als ik politie tegenkom, hoop ik altijd dat ze me een keertje staande houden voor de dronkentest. Lijkt me lachen om die te doen als je 100% nuchter bent. Ik doe die test voor mezelf wel eens, lopen over de rand van de stoeptegels in een rechte lijn. Lukt me niet. Het wordt echt een zigzag wandeling.

Eigenlijk zou ik zo als clown in het circus kunnen gaan werken, al dan niet op het koord. Probleem is alleen dat ik hoogtevrees heb. Zelfs nu, zittend op de bank lijkt de grond ver weg en word ik nog duizeliger. Dus wat gebeurd er als ik ga staan met mijn lengte van 1.85? Dan is de grond nog verder weg en heb ik toch écht het gevoel dat ik me op het slappe koord voortbeweeg.

Gelukkig vindt mijn huisarts dat dit niet kan, ook omdat hij merkt dat ik ook problemen heb met mijn gehoor en ik niet door de neus kan ademen. Hij heeft een afspraak geregeld met de KNO arts waar ik volgende week donderdag heen moet. Eerst gehoortest en daarna afspraak met de arts zelf. Is helaas in Arnhem, voor Zevenaar was de rest van dit jaar geen ruimte.

Ik hoop zo dat de KNO wat vinden kan, of verder kan zoeken zodat er iets gevonden word wat mij eindelijk van dat slappe koord afhaalt.

Thea Lubbers

Mijn naam is Thea Lubbers, 55 jaar, getrouwd en twee kinderen. De oudste is 25 en de jongste is 16. Tot 2003 heb ik gewerkt, toen kreeg ik mijn eerste hernia.
In 2009 ben ik 85-100% afgekeurd. Ik heb een steeds terugkomende hernia (4e nu) en longproblemen. Astmatische bronchitis en daar heb ik veel last van. In 2013 is bij mij de diagnose sarcoïdose gesteld. Volgens mijn longarts heb ik het in milde fase, het zit bij de longen, in de ogen en de huid.
Vorig jaar ben ik verhuisd naar Didam en train sinds die tijd hard om mijn conditie weer van 0 naar hoger te krijgen omdat de winkels en familie op loop en fiets afstand zitten en ik niet afhankelijk wil blijven van mijn man als ik ergens heen moet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top