Staalkabels

« Terug naar artikel

Staalkabels

Je weet het nog steeds niet, hé? Ik, jouw gehate sarco, bepaalt hoe het met je gaat.

Dacht je nou werkelijk, dat het beter met je ging nu je bovengebit eruit is en je een prothese hebt? Echt? Haha, ik lach me rot. Je voelt zelf dat het niet lukt. Hapje afbijten van witbrood kun je nu inmiddels. Grote meid.

Maar iets anders als een plakje kaas op brood is een ander verhaal. Ja toch? Wat dacht je nou, na amper twee weken? Het duurt nog wel even. Geef het tijd! Het scheelt toch wel, je kunt nog ff niet zo goed eten.

Maar dat heeft ook een voordeel: je hebt wat teveel gewicht. Dat gaat er vanzelf wel af. Mooi om jou bij Intratuin steeds je broek op te zien hijsen, zodat hij niet aan je enkels ligt. Riem heb je niet en kun je ook niet gebruiken, je bent allergisch voor het metaal van de gesp. Broek blijft hangen en jij zit onder de uitslag. Ook een probleem.

Je bent ook zo blij met je beide fysiotherapeuten, die er voor zorgen dat je conditie steeds beter wordt. Je krijgt van beiden oefeningen, vooral ook omdat je vanaf je billen tot onder in je kuit staalkabels hebt lopen. Die kabels zitten daar goed, jij kunt er niet goed door lopen en zakt regelmatig door je benen. Een oefening om die kabels weg te krijgen lukt niet echt. Je zou zo graag ontspanning hebben in een ligbad, maar met je douche moet je het doen. Haha, jezelf masseren of de benen bewerken met een warme straal gaat toch echt niet als jij je als een oud wijf moet vasthouden aan de beugel die je man heeft gemonteerd zodat je niet valt onder de douche.

Morgen is weer je geliefde maandag training. Denk je nou echt dat dat gaat lukken met zulke dikke kabels, terwijl je amper de trap af kunt komen? Je kunt die kabels wel meegeven aan je zoon. Hij werkt toch in Nijmegen bij Smit en hebben veel staalkabels nodig voor de transformatoren die ze maken. Zoonlief zal er blij mee wezen. Haha.

Ga jij vandaag maar lekker bankhangen en lezen. Je bent eigenwijs genoeg om tussendoor nog je oefeningen te doen, in de hoop dat je die kabels kwijt zult raken. Lol. Fijne dag wens ik je met je kabels en tot een volgende keer.

Mijn naam is Thea Lubbers, 55 jaar, getrouwd en twee kinderen. De oudste is 25 en de jongste is 16. Tot 2003 heb ik gewerkt, toen kreeg ik mijn eerste hernia.
In 2009 ben ik 85-100% afgekeurd. Ik heb een steeds terugkomende hernia (4e nu) en longproblemen. Astmatische bronchitis en daar heb ik veel last van. In 2013 is bij mij de diagnose sarcoïdose gesteld. Volgens mijn longarts heb ik het in milde fase, het zit bij de longen, in de ogen en de huid.
Vorig jaar ben ik verhuisd naar Didam en train sinds die tijd hard om mijn conditie weer van 0 naar hoger te krijgen omdat de winkels en familie op loop en fiets afstand zitten en ik niet afhankelijk wil blijven van mijn man als ik ergens heen moet.
Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *