Storm

« Terug naar artikel

Storm

Het waait hard, heel erg hard. Regen heb je nog niet gezien, wel zon. Soms miezert het een beetje.

De eerste herfststorm. Wat zou je nu graag op het strand zijn om uit te waaien. Lijkt je heerlijk. Dat gaat natuurlijk niet.

Dan maar in de tuin gaan staan, de gieter weer terugzetten op zijn plekje en wachten tot hij weer wegwaait. Het is herfst, dus dan waait het.

Vluchten worden geannuleerd op Schiphol, tussen het vaste land en de Waddeneilanden vaart geen veer, vrachtwagens worden als ze niet zwaar genoeg zijn, omver geblazen. Buiten vecht iemand tegen beter weten in om zijn paraplu vast te houden.

En jij? Je zit naar buiten te kijken, gaat in de tuin staan met teenslippers en tshirt. En je geniet van de wind. De temperatuur is goed en ondanks de hoge luchtvochtigheid (72% buiten, luchtdruk 994) hebben je longen er geen last van.  Ja, er zit wel druk op de borst, maar dat is vandaag geen zware truck, maar een licht klein autootje. Kun je wel hebben.

Vandaag maar eens een echte herfstschotel maken met veel champignons en -saus met rijst en bruine bonen. Heerlijk. De herfst is mooi, overal liggen buiten al kastanjes en eikels. De natuur krijgt weer de herfstkleuren.

Weet je, je bent ziek en je wordt door je ziekte toch wel wat beperkt in wat je wel of net kunt doen. Maar kijk ook eens naar iets anders. Zie je wel hoe mooi het buiten is? Hoe de natuur te keer gaat en de vogels amper hoeven te vliegen omdat ze mee waaien met de wind?

Niet iedereen geniet hiervan. Te koud, te nat, te winderig. Het hoort erbij en je blijft bij het raam zitten en tegelmatig de tuin in om te genieten.

Het leven is toch mooi.

image

Mijn naam is Thea Lubbers, 55 jaar, getrouwd en twee kinderen. De oudste is 25 en de jongste is 16. Tot 2003 heb ik gewerkt, toen kreeg ik mijn eerste hernia.
In 2009 ben ik 85-100% afgekeurd. Ik heb een steeds terugkomende hernia (4e nu) en longproblemen. Astmatische bronchitis en daar heb ik veel last van. In 2013 is bij mij de diagnose sarcoïdose gesteld. Volgens mijn longarts heb ik het in milde fase, het zit bij de longen, in de ogen en de huid.
Vorig jaar ben ik verhuisd naar Didam en train sinds die tijd hard om mijn conditie weer van 0 naar hoger te krijgen omdat de winkels en familie op loop en fiets afstand zitten en ik niet afhankelijk wil blijven van mijn man als ik ergens heen moet.

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *