Weergoden

« Terug naar artikel

Weergoden

Goed gemotiveerd en met frisse zin vanmorgen om 6:50 opgestaan omdat het weer maandag is, de dag waarop ik sinds een jaar heftig train aan mijn conditie.Om 7:30 ben ik aanwezig voor de conditietest die ik vandaag zou krijgen. Zou, want dat ging niet door omdat er een andere nieuwe patiënt kwam die veel uitleg nodig heeft over de te gebruiken apparaten. Volgende week dus de conditietest. En de vraag of het wel goed gaat met me? Ja natuurlijk, anders was ik toch niet gekomen om te trainen! Raar.

De warming-up op de fiets was totaal geen probleem. 10 minuten fietsen op niveau 16. Ging lekker. De oefeningen met de gewichten gingen ook lekker, mijn armen worden steeds sterker. 💪Van 1 truitje zit de rechtermouw al iets strakker. Spieren in ontwikkeling zegt de therapeut.

De balansoefening waarbij 10 kg op de buik ligt en het bekken omhoog moet komen ging ook goed. De balans op de grote bal ging niet helemaal vlekkeloos, mijn evenwicht wilde niet mee werken. Twee keer van de bal gerold terwijl dat niet de bedoeling is.

Dan nog eventjes de roeimachine doen, dat moet lukken. Word ik ook steeds beter in. En dan staat er ineens Jannie (ook een trainende patiënt) naast me, haar hand op mijn schouder. En ze vraagt of het wel goed met me gaat. Verbaasd kijk ik op. Ja, geen probleem toch…..??

Dus wel!!! Ik snapte er niks meer van, was ineens ontzettend duizelig en zij zag dat aankomen, maar ik niet. De therapeut kwam ook direct, hij zag het ook. Ik voelde het inmiddels ook: grote truck op de borst, draaierig.

Of ik er wel rekening mee hield dat ik met mijn gezondheid ook heel erg rekening moet houden met wat de weergoden doen? Tuurlijk, de temperatuur is super goed…. Dat wil zeggen, als er die nattigheid en vochtigheid niet was. En voor vandaag en morgen is er heel erg veel regen voorspeld.

Dat betekent helaas minder kunnen doen, vooral pijn hebben, druk op de borst en benauwdheid. Dit is de minst leuke kant van de herfst: al die natte zooi van boven. Kunnen de weergoden het niet anders doen? Nee, dat weet ik ook wel, het doet alleen zo verrekte veel pijn.

Mijn naam is Thea Lubbers, 55 jaar, getrouwd en twee kinderen. De oudste is 25 en de jongste is 16. Tot 2003 heb ik gewerkt, toen kreeg ik mijn eerste hernia.
In 2009 ben ik 85-100% afgekeurd. Ik heb een steeds terugkomende hernia (4e nu) en longproblemen. Astmatische bronchitis en daar heb ik veel last van. In 2013 is bij mij de diagnose sarcoïdose gesteld. Volgens mijn longarts heb ik het in milde fase, het zit bij de longen, in de ogen en de huid.
Vorig jaar ben ik verhuisd naar Didam en train sinds die tijd hard om mijn conditie weer van 0 naar hoger te krijgen omdat de winkels en familie op loop en fiets afstand zitten en ik niet afhankelijk wil blijven van mijn man als ik ergens heen moet.
Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *