Skip to content

Uitleggen blijft moeizaam

Elk jaar zijn ze er weer aan het begin van het jaar, de goede voornemens en de verwachtingen voor het nieuwe jaar. Steeds hopen we dat het een jaar mag worden met zoveel mogelijk gezondheid. Dat de goede voornemens gaan uitkomen en dat we ons veilig mogen voelen.

Inmiddels laat de wereld om ons heen ons iets anders zien. Gelukkig gebeuren er ook hele mooie dingen, waarbij mensen elkaar ontmoeten en samen van alles organiseren. Dat is ook nodig, want vriendschap is onontbeerlijk. In vriendschap kun je je gewone verdriet delen, voor stil verdriet is dat anders. Stil verdriet is vaak verwarrend voor de buitenwereld. Sommige dingen kun je gewoon niet uitleggen aan mensen die niet hetzelfde hebben meegemaakt. Het uitleggen blijft een moeizaam proces, terwijl het stille verdriet wel een groot onderdeel van ons leven is. Het valt niet onder geheimen, maar onder emotionele ingrijpende worstelingen, die je bij je wilt houden en niet wilt en kunt delen.

De laatste tijd heb ik meer stil verdriet ervaren, vooral door de snellere achteruitgang van mijn gezondheid, waarin de artsen eigenlijk niets meer te bieden hadden. Ik voelde voor het eerst eenzaamheid, niet door alle lieve mensen om me heen en de mooie nieuwe mensen die ik heb leren kennen, maar door het stille verdriet dat groter werd, het functioneren dat sneller achteruit ging. Het onbegrip, dat bij chronisch ziek zijn levenslang aanwezig blijft. Dat alles speelt een grote rol in het stille verdriet. De informatie die Sarcoidose.nl biedt over de ziekte zelf en de (h)erkenning die je er vindt voor de beperkingen die er zijn, maken het verdriet wel iets minder stil. Daardoor zou een gesprek hierover veel minder moeizaam kunnen verlopen, voor zowel de patiënt als de naasten. Dat maakt het stille verdriet in verband met het chronisch ziek zijn leefbaarder.

Ik heb geleerd om een soort masker op te zetten. Om te kunnen overleven en het leven te verdelen. Voor 50 % blijf ik genieten van elke dag en koester ik de mooiste en dierbaarste herinneringen. De andere 50 % blijft over en dat is het stille verdriet dat bij me is gaan horen.

Misschien heb ik door dit artikel het stil verdriet, in welke vorm dan ook aanwezig, herkenbaar kunnen maken. Ik wil het vooral blijven delen en verdelen. Want er is meer dan mijn stille verdriet.

Back To Top