Skip to content

We krijgen allemaal dingen op ons bord in het leven. Ongevraagd. En daar moeten we mee dealen. Daar bestaat geen stappenplan voor. Ik verloor mijn gezondheid, maar je kunt ieder verlies invullen.  Je moet in dit leven roeien met de riemen die je hebt.

Ik zie veel mensen om me heen struggelen met de dagelijkse work-life balance. Hoe houd je alle ballen in de lucht. Als chronisch patiënt zijn de kaders strakker en de gevolgen heftiger als je over de grens gaat, maar de uitdaging is hetzelfde. Ik denk soms zelfs wel eens dat ik door de sarcoïdose mijn leven veel bewuster leef. Ik ben gedwongen over alles na te denken (doodmoe word je daar soms van).

Het allermoeilijkste dat ik heb moeten leren is om het kalm aan te doen en niet alles te willen doen. Daar loop ik nog bijna iedere dag tegenaan, net als veel van jullie denk ik. Ik haat het nog steeds om buitengesloten te worden, soms bewust en soms onbewust thuis te moeten blijven terwijl ik weg zou willen gaan, dingen niet gedaan te kunnen krijgen omdat het gewoon niet gaat. Elke dag te moeten plannen. Ik denk dat daar trouwens het grote verschil zit tussen ziek en gezond zijn, die levensstijl. Voor gezonde mensen is er de wonderbaarlijke vrijheid om niet te hoeven denken maar gewoon te doen. Ik mis die vrijheid.

Tegelijkertijd verspil ik zo min mogelijk tijd aan onzin. Ik heb geen ruimte meer voor verspilde tijd, verspilde energie. Ik moet mijn grenzen blijven voelen. Me niet laten afleiden door angsten, vooroordelen, andermans agenda en ingesleten gewoontes. Vaak moet ik hele basale keuzes maken. Daardoor valt er heel veel ruis weg en dat geeft dus gek genoeg ook juist heel veel rust. Innerlijke rust. Dat voelt als -innerlijke- vrijheid.

En die innerlijke vrijheid voelt voor mij wel als een groot verschil met mensen om me heen. Al had ik die soms liever niet gehad….

 

Back To Top